Maralla. Pintora singular


Parabéns, admirada Maralla! Era visto. Tiña que ser. Permíteme -e permítanme tamén vostedes a ocasión- aproveitar a fiestra de La Voz de Galicia, para enxalzar a nova. Barbantia premia a pintora cuxa singularidade non é só a da obra, senón, quizais, a do exemplo que mellor representa a concreción dunha creación artística de raigame xenuinamente barbanzá, cunha traxectoria de traballo, de exercicio e de achados. Barbantia premia unha linguaxe e toda unha personalidade estética.

Da traxectoria, aspecto ao que fai certamente referencia o recoñecemento, non cabe dúbida. Volvo recordar aquel intre no que persoalmente coñecín a súa obra, aínda coa pintura fresca, nas paredes escintilantes dos anos oitenta. Era xa mar, mudado de esmaltes e aceites abraiados, coma un cotaño da longa cultura ao que lle comezase saír un agromo de luz nova. Era fantástico ollar para aqueles cadros que desvelaban a natureza volátil do océano pola personalidade esencialmente inqueda da artista. Foi toda unha experiencia. Así o demostra o feito de que permanecese na memoria e esteamos a recoñecelo agora.

Concreción do estilo

O instinto da busca da propia linguaxe, o que se chama en arte a concreción do estilo, non se produce en Maralla nunha etapa determinada, senón ao longo de toda esa traxectoria. De feito, ela mesma me ten revelado estar aínda á procura de vieiros. Iso é tamén porque o mar é así. Acádase o tema, prodúcese o vínculo entre o organismo estético-intelectual e o organismo paisaxístico e tamén vivo que é ese tema: o mar. Pero é un tema que muda como ispe e fai mudar os temperamentos. Un tema cuxa pescuda non remata. Aí tamén a súa fermosura.

Maralla é a pintora que descompón o mar nas súas sensacións e volve compoñelas nun sentimento. Maralla leva o mar naturalizado na súa paleta. Maralla entende as cores indóciles da auga en movemento, a lingua das paisaxes mergulladas, a sutil bolboreta que é esa ala xigante do océano. Maralla escoita cada mañá a membrana do mar retumbar nas súas xanelas. Aprendeu esa fala de son e luz que non pode ser falada, posiblemente escrita, mais si certamente pintada. Maralla ten o seu Giverny diante do estanque con nenúfares crepusculares que é o xardín líquido de Balieiros.

Mar de Corrubedo

Coido, querida Maralla, que o mar de Corrubedo non rompe só nas praias onda as que fica, senón alén: aló onde chegue un cadro teu; porque ese será o destino: a translación de todo canto significa o espazo oceánico aberto a todos os interiores aos que irá dar, comezando polo interior do pensamento.

Este teu, Maralla, é un dos recoñecementos que máis me alegran. Fico orgulloso de terme entre os que te admiran e, dende logo, agradecido pola marabillosa empatía que produce decote a túa obra. E polos bos momentos que nos ten dado.

A pintora, traballando no seu estudio de Corrubedo FOTo marcos creo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Maralla. Pintora singular