Soledad Vidal: «Algunhas facetas da vida róubanche a alma e a min pásame coa música»

A VIVA VOZ | A artista de Camelle une no seu novo proxecto a súas dúas paixóns: poesía e canto

s. G.
Carballo / La Voz

É unha muller de armas tomar. Ten as cousas claras e a valentía para perseguir os seus soños. Porque Soledad Vidal Devesa, afincada en Madrid e natural de Camelle, solicitou hai anos unha excedencia do seu posto de interventora na Administración Local, praza que logrou a base de moito esforzo e estudo, para seguir o que lle pedía o corazón. «É un tema recorrente porque a moita xente sorpréndelle que despois de sacar a oposición decidira dedicarme á música. A vida é unha soa e hai que aproveitala. Vivín esa experiencia que me aportou moitas cousas, fíxome crecer como persoa, pero quedábame esta parte por vivir e experimentar, e niso estou», explica.

De momento, non ten pensado volver axiña a un concello. «Non o plantexo nun horizonte próximo. A música é a miña vocación. Creo que en realidade o ser humano ten moitas facetas e pode facer moitas cousas, pero hai algunhas que che rouban a alma, que cando as fans sénteste mellor ser humano e a min pásame coa musica. A música une e interésame mais potenciar iso. Nestes tempos recoller ese espírito de unión sería moito máis construtivo na política», reflexiona a cantante, que se atopa de vacacións en Camelle (Camariñas).

A beleza dos versos galegos

A pandemia do coronavirus truncoulle algúns plans, pero lonxe de quedarse parada aproveitou para gravar os temas dun proxecto, que confesa, une as súas dúas grandes paixóns: a música e a poesía. «O programa prepareino co pianista Aurelio Viribay, que ten unha longa traxectoria. Aproveitamos o verán, que o Teatro da Escola de Canto de Madrid está máis libre, para gravar algunhas pezas. Queríamos dalgunha forma mostrar unha pequena parte de todo ese traballo». Un proxecto que a ilusiona especialmente. «Que compositores como Federico Mompou, García Leoz, Antón García Abril, Matilde Salvador, Cristóbal Halffter e moitos mais, compuxesen sobre poemas galegos de Rosalía de Castro, Ramón Cabanillas, Vicente Risco, Celso Emilio Ferreiro... é algo que me emociona. Son poemas marabillosos que con música para min traspasan todos os límites da beleza».

Os dez anos de estudo que leva sobre ás costas para conseguir o Grado Superior de Canto no conservatorio non lle pesan. «É unha carreira longa, pero disfrútase tanto que se fai curta. Son seis anos para o grao profesional e outros catro para o superior», apunta Sole, que tamén é licenciada en Dereito. Ademais, ten claro que para ser cantante lírica a materia prima non o é todo. «Hai que pulila tecnicamente, traballar, perfeccionarse, indagar moito nas personalidades expresivas que cada un ten, investigar, prepararte e escoitar a moitas persoas». No seu caso, gústalle investigar entre os distintos xéneros. «Hai moitos e ao final tratamos de abarcar os máximos posibles porque enriquécete». Entre os que xa interpretou en riba dun escenario están a zarzuela e as óperas. «Fai pouco que me chamaron para un singspiel, que é un xénero moi curioso que se dá en Alemaña. É o simil da nosa zarzuela. É unha parte cantada e outra falada teatralizada. O primeiro que escribiu Mozart chámase Bastián e Bastiana e tiña varias funcións desa peza, pero debido ao coronavirus tivéronse que suspender e esperemos que as de setembro se manteñan», explica Vidal.

Un xénero sen límites

Consciente de que a lírica non é música de grandes públicos, admite que hai certos circuítos nos que si ten cabida. «Somos posesores dunha riqueza cultural inmensa. E divulgalo é un deber que teñen as Administracións porque é a nosa riqueza e debemos coñecela. Moitos non é que non queiran disfrutala, é que non saben que existe», apunta a soprano, que defende que non é un estilo só de cancións profundas. «Están asociados á este tipo de música certos temas que se consideran transcendentais ou de certa profundidade intelectual, e non é así. A lírica toca todos os temas. Dende o amor, o desamor, no caso deste proxecto cos poemas galegos a emigración e o sentimento melancólico por marchar da terra, pero tamén hai temas divertidos, para rir. Por exemplo, Rosalía de Castro escribiu o poema de San Antonio Bendito no que di «San Antonio bendito, dádeme un home, anque me mate, anque me esfole. Meu Santo San Antonio, daime un homiño, anque o tamaño teña dun gran de millo». Temos asociada a Rosalía a ese sentimento melancólico permanente e de dor profunda, e de repente, que nos saque esta cousa tan marabillosa é unha delicia». Igual de marabilloso é escoitala a ela cantar.

«Mi vida ahora es la música»

s. g. rial

Cantante lírica natural de Camelle, Soledad Vidal pidió una excedencia en su puesto ganado por oposición para dedicarse a lo que le apasiona: «Es algo indescriptible. Como el amor»

Soledad Vidal Devesa, de Camelle, licenciada en Derecho, se sacó hace diez años una dura oposición que muchos intentan y pocos consiguen, la de interventora de la Administración Local. Pasó algo más de siete años en los despachos de ayuntamientos, en concreto en Segovia. Hace dos años justos, en diciembre del 2015, pidió una excedencia para dedicarse en plenitud a lo que más le apasiona: la canción lírica. Es soprano, ya ha participado en numerosas actuaciones profesionales, pero aún se sigue formando y le queda un largo recorrido por delante.

De su etapa jurídica, a la que podría volver en cualquier momento, guarda buenos recuerdos. «El mundo municipal es intenso, bonito, pero también tiene sus problemas. Eres auditor y fiscalizador de un lugar en el que convives con el fiscalizado, además de asesor económico, y eso puede generar una situación de conflicto. Ser ambas cosas a un tiempo resulta complicado».

Seguir leyendo

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Soledad Vidal: «Algunhas facetas da vida róubanche a alma e a min pásame coa música»