Alfonso Blanco: «Se morre o rural, morre o país»

O crego, fundador de Xermolos e do Festival de Pardiñas, defínese como «activista, polifacético, loitador e cordial»


Di Alfonso Blanco (Montevideo, 1950) que agora fanlle tantas homenaxes porque ten «os días contados». A diabetes mordeulle na vista e na mobilidade, e Alfonso, crego de lenda, reséntese. Pero, unha vez posto de pé, arranca o seu discurso pausado e imparable, que funciona coa contundencia daqueles que parecen contar a verdade.

-Alfonso Blanco Torrado.

-Coma Beiras Torrado.

-Si, pero non somos familia. Coñecémonos en Santiago. Alí fixen trasnadas.

-Coma Beiras.

-Por iso nos coñecemos. Pero el é maior ca min.

-Iso de Montevideo...?

-Porque meus pais emigraron alí. Volveron cando eu tiña catro anos. A Ponteceso.

-Como chegou a facerse cura? Unha vocación, alguén o orientou...?

-Sorprendíanme aquelas reunións que había os domingos, cando se xuntaban veciños de varias aldeas. Comecei a darlle importancia a esas asembleas arredor da igrexa.

-E logo ao seminario.

-Si. Primeiro a Santiago e despois a Salamanca. Do de Santiago botáronme.

-Que fixo?

-Ter ideas distintas. Ocorréuseme dicir que o galego tamén era un idioma... Non me gustaba estar encerrado alí e tiña traballos en grupos da miña idade, con universitarios, cos de Voces Ceibes. Metíaos no seminario e algún concerto fixemos. Por todo aquilo enviáronme para fóra.

-Nalgún momento pensaría en deixar a carreira eclesiástica.

-Claro. Penseino moitas veces.

-Tamén estivo na Coruña.

-Si. Traballaba nos veráns na Coca-Cola e de porteiro no hotel Finisterre e na Solana, que tiña unha sala de festas. Por certo que no Finisterre estaban no mes de agosto Carrero Blanco e outros ministros de Franco. Na Coruña coñecín tamén a Manuel Espiña e outros cregos.

-E a Guitiriz chegou pronto?

-Foi o primeiro destino. Logo déronme outro, en Ferrol, pero non aceptei, e a xente tampouco me deixou marchar. Eu son cura en Guitiriz, pero nas aldeas.

-Só tivo un destino. Iso é pouco frecuente.

-Tiven máis, pero non os aceptei. Eu vexo que aínda hai moito que facer, que non dou acabado, e por iso sigo aquí. Cada día temos novas metas.

-De todo aquel movemento renovador da Igrexa non parece que quedara moito.

-Moito non quedou, non. Pero eu sitúome nesa vangarda de mulleres e homes que loitan cada día para que haxa máis liberdade, máis igualdade e máis xustiza. Endexamais me sinto só. Na Igrexa hai medo á liberdade, a dar a cara por Xesús de Nazaret.

-Xa quedan poucos curas.

-Si, é un drama. Hai que considerar a posibilidade do celibato voluntario e de que as mulleres poidan acceder ao sacerdocio. Algún papa podería abrir algún camiño. Este ou os que lle sigan.

-Vostedes fundaron o Festival de Pardiñas.

-Foi un compromiso da mocidade para achegar un xeito distinto de ocio e de cultura ao que se estaba vivindo. Nestes 40 anos logramos que quen vén a Pardiñas acabe mergullándose na fonte do que é o propio de Galicia, o noso. Aquí viñan todas as edicións Manuel María, Neira Vilas, Díaz Castro, Pousa Antelo...

-Faga unha breve definición de Galicia, logo.

-Un pobo entrañable.

-En Pardiñas nacerían moitas parellas.

-Si. Dinmo moitas veces, que temos que escribir a historia sentimental de Pardiñas; coñecín moitas parellas, e tamén das que fixeron por primeira vez o amor alí. Seino porque mo transmitiron. Eu casei algunhas parellas que se coñeceron alí. É un festival moi ligado á familia.

-Vostede é un defensor do rural. Que faría para evitar este éxodo?

-Dotar de servizos, de mellores comunicacións e de postos de traballo. Se morre o rural morre o país, porque ata as cidades teñen un fondo rural.

-Defínase en catro palabras.

-Activista, polifacético, loitador e cordial.

-Por certo, que tal a vista?

-Agravóuseme un pouco a dexeneración da córnea. Así que tiven que aprender a mirar a xente co corazón, porque cos ollos non vexo ben.

-E non pensa na xubilación?

-Cando enfermei considereino, pero erguéronme da cama. Así que volvín traballar.

-Agora non falta xente na misa.

-Non faltan, non.

-Celta ou Dépor?

-Dépor. Meu pai era socio do Dépor e tivemos unha colaboración recente cos Riazor Blues sobre a memoria histórica que me achegou moito máis ao Deportivo.

-Arrepíntese de algo?

-De non aproveitar máis o tempo e de non ter feito máis deporte.

-Unha canción.

-O carro, con letra de Manuel María e música de A Quenlla. É o himno da Terra Chá.

-Que é o máis importante na vida?

-O amor, aínda que sexa unha palabra moi gastada.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Tags
Comentarios

Alfonso Blanco: «Se morre o rural, morre o país»