David Roget Blanco, entre petróglifos e lobos por Vimianzo

GENTES DEL FINIS TERRAE| Aínda non tiña 18 anos cando achou o maior conxunto de arte rupestre de Soneira


carballo / la voz

Aos seus 18 anos, feitos o 27 de xullo, o vimiancés David Roget Blanco empezará a estudar Enxeñaría Aeroespacial en Ourense. As súas cualificacións merecen capítulo á parte, pero sobre todo foi nova a súa afección pola arte rupestre. O 30 de agosto Vimianzo amencía sabendo que este veciño descubrira nada menos que dez estacións de petróglifos no seu municipio, o maior conxunto de Soneira. Roget non ten outro desexo que o de darlle voz ao patrimonio vimiancés e que, se se pode, para o ano esas rutas que xa hai polo concello inclúan tamén estes achados, ata o de agora ocultos.

-Era afeccionado ao deporte e unha lesión levouno á bici. Como non lle gustaba o asfalto botouse ao monte, e aí comezaron descubrimentos. Esa afección pola arte rupestre xurdiu así ou xa estaba?

-Foi algo así, si. Xoguei ao fútbol anos e tamén me iniciara no tenis de mesa. Tiven unha lesión e recomendáronme o ciclismo, polo que deixei esas dúas disciplinas. Comecei a ir ao monte, a unha zona que xa coñecía algo, sobre todo camiños cara a San Fins, onde logo descubriría petróglifos, porque de aí era miña bisavoa. Primeiro intereseime pola zooloxía, especialmente polos lobos: Vimianzo ten sona. Tiña que analizar os mapas para saber que zonas podían ser as máis propicias. Vendo a cartografía deime conta, case un ano máis tarde -porque empezara con 16-, de que pasaba por mámoas catalogadas. Pensei que podía compatibilizar o facerlle visitas a estas mámoas e seguir coa zooloxía. Unha cousa tira da outra e así cheguei aos petróglifos, tratando de responder unha pregunta que se me veu á cabeza: por que Vimianzo, sendo un concello coa maior cantidade de mámoas, tendo máis dunha ducia de castros e pasando unha historia medieval tan destacada, co castelo, só ten practicamente dúas mostras desta arte rupestre, de petróglifos? En Boallo, no Pedrouzo e igual algunha illada máis. De aí veu a miña motivación: pensei que con todo o que percorría o monte igual podía atopar algo e proporcionarlle a Vimianzo unha axuda para levantar este patrimonio que temos.

-Iso pensouno con 16 anos.

-Si, máis ben 17, houbo aí ese ano de transición coa zooloxía.

-E así chegaron esas descubertas. Dez estacións de petróglifos!

-Foi un traballo longo, que me levou tempo, porque antes de ir ao monte a buscar ao bruto fixen un pasos previos. Fun a Campo Lameiro, merquei libros... Vaste facendo ideas, miras mapas de localización doutros petróglifos... Coa cartografía de Vimianzo empecei a ir por zonas: tipos de relevo, rochas... Fun a sitios de máis lonxe e ao final estaban mesmo ao lado da casa algúns deles [ri].

-E como é ese proceso? Doados de atopar non son, e tecnoloxía moderna tampouco hai moita.

-Non, o único que tiña eu que non tiña aquí Roberto Mouzo no seu día é Internet, con todos os mapas da Xunta, e podendo mirar por anos, vendo como evolucionan as zonas do monte. Tendo varios puntos de interese o que fixen foi exploralos. Dunha vez que andas tanto polo monte a vista xa che vai indo a certos puntos. É algo difícil de explicar.

-Un sexto sentido.

-Algo así. Cando chegas a un e ves coviñas ou cazoletas, que acostuman a ser o máis visible porque é o que máis marcado está, dis ti: «Guau! Non pode ser!». Dáche un subidón despois de atravesar toxeiras, porque non hai camiños a eles. É complicado: o que se precisa é tempo e irse afacendo a andar polo monte e a ver pedras.

-Cal lle impresionou máis?

-Non sabería dicir. Hai varias estacións que van dende a zona de preto do castelo ata San Fins. Arredor do castelo está unha área de monte completamente gravada de norte a sur. Hai varias estacións, e unha delas é a máis importante, cunha base de oito metros. É espectacular, gústame pola grandiosidade da propia rocha. Hai uns días que veu o colectivo A Rula e tamén destacou a súa importancia, cuns motivos unidos que lle dan plasticidade.

-E agora estudará Enxeñaría Aeroespacial, algo que parece que pouco ten que ver con isto.

-A xente adoita dicirmo [ri], que a arte rupestre está no chan de todo e a enxeñería aeroespacial máis alá da Terra. Nada que ver, pero a min gústanme moitas cousas. Teño unha afección por intentar saber un pouco de todo. O tema do espazo gustoume dende pequeniño, e o da arte rupestre vén un pouco porque, como lle quero tanto a Vimianzo, e como xa ten tanto patrimonio, quería contribuír un pouco, para que os veciños vexan cal foi o seu pasado, o valor que ten este concello. Facíame ilusión.

-Podemos falar, ademais, dun documental zoolóxico con respecto ao lobo? Dicimos ben?

-Si, pero en realidade non é para tanto. Cando me iniciei no tema dos lobos cheguei ao que lle chaman fototrampeo. Localicei unha manada que acababa de chegar a Vimianzo e fun facendo un seguimento das camadas, das áreas de influencia... Teño fotografías, vídeos e anotacións de tres anos, do 2017 ao 2020.

-Con tal nivel de actividade, como levou o confinamento?

-Foi unha das partes máis duras... Aínda que traballo tiña abondo: as tarefas da casa, prepararme para as ABAU, estudar a distancia... En canto se puido saír collín a bicicleta e foi cando localicei os últimos restos de arte rupestre. Se te organizas ben e es metódico ao final o día dá para moitas cousas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos
Comentarios

David Roget Blanco, entre petróglifos e lobos por Vimianzo