Ai, os propósitos de aninovo! Don Pedro Antonio de Alarcón opinaba que el año que empieza es un cómico que murió anoche sobre las tablas y hoy principia a representar la misma tragedia. Vaites, ho! Como de ilusións tamén se vive, nos primeiros días de xaneiro moitos forman propósitos de mudanza (que, na verdade, no mesmo momento de adoptárense, tínguense da ominosa sospeita de que acaso no cheguen a verificarse). Un destes propósitos, un clásico, é o ximnasio, onde, desta vez si, agardamos baixar tripa e sacar biceps, animados pola foto dun tipo corenta anos máis novo que exhibe unha tableta abdominal como as de La Campana de Elgorriaga. Fornecémonos de todo o necesario para o fitness e, esporeados polo máis animoso espírito, acudimos ao estabelecemento, onde uns aparellos evocan sinistros trebellos inquisitoriais de tormento. Subimos a un deles e, tras vinte minutos bufando e suando como carneiros, confirmamos que, en efecto, se trata dun instrumento de tortura. Sabía vostede que xaneiro é o mes con máis inscricións nos ximnasios e que o 60% dos novos inscritos se dan de baixa antes de marzo? E é magoa pois, para alén dos beneficios físicos, o exercicio contribúe a irmandarnos espiritualmente cunha estrutura esquecida e aínda (agás cando enfermamos) infravalorada: o noso corpo. Eu, que practico adoito a natación, percibo como un dos seus maiores proveitos, brazada vai, brazada vén, tomar conciencia do meu corpo e recompensalo dialogando durante media hora cos meus músculos. Un magnífico ensaio, recentemente publicado en español (Jack Hartnell: Cuerpos medievales. Vida, muerte y arte en la Edad Media, Abada, 2025), traslada o lector a tempos en que a existencia humana era efémera e, coa torpe tutela dunha medicina inservible, castigada por sufrimentos sen conto. A cabeza, os sentidos, a pel, o sangue, os ósos, o corazón, ata o vestido… eran partes dun todo, o corpo, suxeito a unha vivencia fundamentalmente mediatizada pola relixión e fielmente reflexada na arte, na literatura, na filosofía…, espazos aos que Hartnell consagra con mestría un relato que hoxe, membros dunha sociedade analxésica e ignorante dos ciclos naturais, semella tomado doutro mundo. E iso que, hai non moito, unha pandemia lembrounos o fráxil que pode ser a nosa anatomía.