Saltar ao baleiro


Saltaron. Supoño que o fixeron por medo a seren descubertos no seu agocho. Fuxían do seu país. Subiron a un cargueiro. Cruzaron o océano.

E o medo asaltounos no último instante. Estaban en plena manobra de atraque no porto. Se daban con eles ao chegar... que pasaría? O último que desexaban era volver ao seu país de orixe, dese que fuxiran porque as condicións de vida eran terroríficas.

Así que decidiron saltar. O peirao estaba tan preto que non querían que se lles estragase o soño de pisar unha terra que os respectase máis cá propia. Calquera risco era mellor cá repatriación.

Non contaron co remuíño que provoca a manobra. Nin con que a auga se lles metería por dentro da roupa e faría que os seus corpos fosen pesados. Levaban con eles os bens máis prezados. Non imaxinaban que o mar chama desde o máis profundo.

A súa salvación estaba tan só á distancia dun salto e unhas brazadas. E nese minúsculo espazo, esfumouse. Perdeuse débil coma o alento. Apagouse o brillo do soño ao mesmo tempo ca o da vida.

Tan só quedou aboiando o barco. Os corpos dos cativos perdéronse na profundidade.

Fáganse unha idea. Un barco desa envergadura asusta. Mirar cara ao mar desde a proa do mesmo ten que causar vertixe. Imaxinen o horror do que fuxiran para non pensar en lanzarse ao abismo.

Eran tan só uns nenos. Uns nenos que xa sufriran en exceso. E o paraíso pechoulles as portas a piques de entrar. Estes son os verdadeiros dramas. É tempo de exame de conciencia e deixar de protestar por nimiedades.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

Saltar ao baleiro