Juan Carlos I, un 12 de outubro


Dixeron os medios que o rei emérito podería volver a España o pasado 12 de outubro, pola caladiña, e recordei aqueloutro de 1992, en Sevilla, cando no cumio do xoancarlismo clausurou ante 100.000 persoas a Expo 92, cun discurso seguido en silencio e con emoción. Eu estaba alí. Chegara a Sevilla cando faltaban 13 días para a inauguración e o recinto fervía en traballadores que facían xornadas laborais continuadas para rematar as obras na data prevista. Cun pase especial puiden acceder diariamente e vin a transformación do espazo con estruturas que nacían en poucas horas. Traballábase a ritmo frenético e os accidente eran inevitábeis. O pavillón das Illas do Pacífico Sur, de madeira e folla seca, un dos máis humildes pero tamén dos máis exóticos, ardeu en poucos minutos pola imprudencia dun soldador inexperto.

Pero na inauguración, o conxunto lucía coma o xoguete publicitario xamais imaxinado. O pavillón de Galicia promocionaba o Xacobeo 93 cunha espléndida maqueta da catedral e o botafumeiro de 80 quilos que, en 1851, fixera o prateiro compostelán Xosé Losada.

Como estaba previsto, ás 14.30 en punto entrou o presidente Fraga coma un lóstrego, despois de percorrer media expo baixo unha calor abafante. Con el, tirando do alento, o conselleiro Vázquez Portomeñe e Daniel Varela, o director. E atrás unha comitiva de homes espeluxados, cos colos das camisas abertos e as chaquetas no brazo; mulleres dobradas, agarradas aos homes, os bolsos polo chan, coxeando… Fraga tombáraos a todos e no discurso inaugural case tumba a Aznar, ao falar dunha Galicia plenamente autonómica e da administración única. Aquel día os restauradores do pavillón reproduciron o milagre da multiplicación dos pans e dos peixes porque, de súpeto, os 300 invitados convertéronse en 500 e ningún saíu con fame.

Fraga volveu co seu Goberno para celebrar o Día de Galicia na Expo 92 e, eufórico, anunciou unha Alborada de Gloria na que todos xuntos crearíamos a Galicia moderna sobre os alicerces da nosa historia, da nosa lingua e da nosa cultura. García-Sabell, delegado do Goberno, tivo un leve mareo e houbo de saír á terraza. Fraga interesouse por el e dixéronlle que fumara puro e medio. Fraga sentenciou: «O medio foi o que o fodeu!». E saíu a tomar o aire con el. O deseñador das sillas do Pavillón sabía que as de catro patas coxean e as de tres non, así que as fixo de tres. O que ignoraba é que as de catro patas non caen e as de tres si. Non houbo día en que algún comensal non fose ao chan, e aquel tocoulle ao xornalista Alejandro Outeiriño, que, no esforzo por non caer, agarrouse ao mantel e cando saíu de debaixo da mesa traíao tan ben envolto na cabeza como Yasir Arafat.

A Expo 92 anunciábase como «El mayor espectáculo de nuestras vidas», e foino. Único e irrepetible. En agosto a prensa falaba de desastre económico e a dirección recoñeceu a imposibilidade de acadar «o balance cero» prometido. A Expo 92 foi un gran espectáculo e unha gran tolería.

O rei Juan Carlos, aclamado aquel 12 de outubro, tamén empezara os seus; pero poucos o sabían.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
37 votos
Comentarios

Juan Carlos I, un 12 de outubro