A luz da lúa aínda se está a filtrar por entre os loureiros da horta cando Antonio xa está a muxir á Paloma. Calquera que o vexa a esas horas pensará que a súa vida depende desa vaca coa que traballa as leiras do fondo do prado e do leite que lle dá. E pode que sexa así. Síntese mellor no medio do gando que coa xente, sachando a horta que na taberna. O seu espírito aliméntase da terra e dos animais.
Antonio móvese lixeiro pola horta adiante, coma quen ten os segundos contados para cada tarefa que fai. Bobi vai tras el dun lado para outro movendo o rabo. O can vota o día atado ao pé do hórreo, pero a esa hora da mañá o solta para que ande libre e olisquee aquí e alá.
Pola fiestra da cociña distínguese o corpo encollido de Carmen. Érguese canda o seu home para facerlle as sopas e despois volvese a deitar ata que amence. As faragullas do pan abrandan no leite mentres Antonio estra a corte da Paloma e enche de herba o presebe.
Hoxe é víspera de San Xoán. Como tódolos anos, Antonio fai dous ramos coas herbas que medran na eira. Gústalle cortalas antes do amencer, coa fresca, cando aínda están húmidas pola xeada da noite. Un ramo é para a súa filla, que se mudou ó casar, hai xa vinte anos, e o outro queda na casa. As súas mans engurradas colocan as herbas no cordel, nun ritual que se repite desde que casou, hai máis de medio século. Hule cada unha delas e pecha os ollos. Deixase ir oitenta anos atrás, cando era seu pai quen facía os ramos nesa misma horta.
El ensinoulle a escoller o fieito, a herba luisa, o romeu… os manoxos quedan en remollo dentro do lavadoiro ata o día seguinte, cando, nada máis erguerse, lavarán a cara coa auga aromatizada, como manda a tradición. Antonio non é de crer moito nestas cousas; aínda así, deixará o ramo colgado da porta da eira para espantar ás meigas. Non vaia ser o demo!
Alberto Otero. Informático. 60 anos. Oleiros.