En una clase de la Escola de Maiores de Xove, con más de 20 alumnos muy implicados: «Todos vimos con moita vontade»
A MARIÑA
Cristina Escourido enseña ejercicios de memoria, lenguaje o cálculo a personas de entre 60 y 85 años de edad para «activar a cabeza»
26 may 2026 . Actualizado a las 14:27 h.Es 14 de mayo. Día de santa Gema Galgani, patrona de los estudiantes. Son las once y media. Hay quien aprovecha en Xove para tomar el café de media mañana. Otros trabajan la estimulación cognitiva a través de la memoria, la atención, el lenguaje y el razonamiento. «Activar a cabeza» es el fin de la Escola de Maiores que cumplió en 2025 el 20º aniversario, como una iniciativa pionera del Concello xovense que luego se fue extendiendo a otros ayuntamientos. Todos los presentes guardan un excelente recuerdo de la anterior profesora, Angélica Casabella, con quien hubo gente, no ya en este grupo, que aprendió a leer y a escribir a una edad avanzada. «Angélica _dice Cristina Escourido, educadora social que ahora enseña a más de 20 personas entre los 61 y 85 años_ mantivo o espírito da escola ata o final. Elaboraba unha programación para impartir lingua, matemáticas, historia... Unha escola de verdade. Cando empecei eu o curso pasado dinlle outro aire, porque vexo que xa hai xente que non necesita tanto o de ler ou escribir e realmente non me importa tanto que saiban, por exemplo, ortografía como que manteñan as súas capacidades cognitivas». Eso sí, el cambio de profe requirió de algo de adaptación al principio. «Todo os días me preguntaban se non ía a facerlles un dictado», sonríe.
««A anterior profesora, Angélica Casabella, mantivo o espírito ata o final»»
Las clases son matinales, martes y jueves, en dos grupos. «Máis ou menos facemos o mesmo todos os días. Empezamos cun exercizo de memoria, porque non lles gusta nada _sonríe_ e así o ‘desagradable’ quitámolo de diante primeiro. Despois facemos algún de atención, tamén algo de cálculo, linguaxe e orientación. E de vez en cando, praxias e noxias, intentando que sexa de forma divertida». Explica: «As praxias son movementos (faciais tamén e traballando a sicomotricidade fina) e as noxias, recoñecer obxectos. Por exemplo, cun puzle traballarías ambas porque hai que coller a peza e colocala. Que pasa? Que eu non lles dou un puzle de gatitos senón de cadros famosos, así coñecen dende as covas de Altamira ata Banksy». «Tamén usamos moito o tangram, xogo chino, sopas de letras... O que máis lles gusta son os xogos», añade.
Del más veterano a la última
Pasamos lista. Están en su pupitre Manuela, Pepe, Dolores, Ángeles, Herminia, Pancho, José Antonio, Dolores, Luisa y Benigno, Félix y Jorge. Estos últimos, originarios de Andalucía y Cataluña. Benigno Rapa, de 79 años, vecino de Morás, es el más veterano: «Pode que en setembro faga 20 anos que veño a esta escola». Lo que más agradece a esta iniciativa es que le ha ayudado a «gañar amigos, recordar cousas e respectar porque pola miña profesión, o mar, estiven moito tempo illado da familia, coma todos os mariñeiros». «Todos vimos con moita vontade», valora. Dolores López, también de Morás, dice que es la más «jovencita». No por años, sino porque ha sido la última en incorporarse. Está «moi contenta» de haberse sumado. «O que máis que custa _dice_ son os exercizos de memoria. Pensei que non tiña problemas para reter as cousas pero noto que os teño». «Aquí tamén vés e falas coa xente», agradece, remarcando la profesora el importante rol «social» que cumple la Escola de Maiores y que define «gratificante» también para ella misma. «É un campo no que eu non traballara nunca porque como educadora social sempre traballei con menores en situación de risco e aínda que aquel é un traballo duro, este cambio é moi agradecido. Tamén o pasamos moi ben e nos rimos». Antes de dejar que vuelvan a la rutina escolar, les pregunto qué nota le pondrían la profe: «Un dez!».