Milladoiro e o orgullo de ser de Catoira, unha terra de gaiteiros ao carón do Ulla

La Voz CATOIRA / LA VOZ

CATOIRA

Mónica Irago

O grupo, que descubriu a vila a xente como Ana Belén ou Paddy Moloney, deu na casa o primeiro pregón da súa historia

02 ago 2025 . Actualizado a las 05:00 h.

Parece mentira. Con tantos anos de carreira ás súas costas, Milladoiro nunca se decidira a dar un pregón festivo. «Sempre procuramos evitalos, dalgunha maneira», narraban os integrantes dun grupo que forma parte da mellor historia da música do noso país. Contáronllo onte a todas as persoas que acudiron á lectura do pregón da Romaría Vikinga, a festa que xa estalou en Catoira. Desta volta, os de Milladoiro aceptaron «a xentil invitación que nos fixo o señor alcalde, o amigo Xan» por dúas razóns que se poden resumir nunha: «Sentímonos obrigados, pois Milladoiro e Catoira son dúas realidades parellas por varios motivos». O primeiro, e máis obvio, é que «Milladoiro naceu en Catoira e estivo asentado aquí durante moitos anos, en concreto na rua da Estación», dixeron. E recordaron que «case a totalidade dos seus membros somos catoirenses, e estamos orgullosos de ser dun pobo cunha fonda tradición gaitística». Chegados a este punto, recordaron a grupos «como Os Areeiras, Os Riveiros, Brisas do Ulla, Faíscas do Xiabre ou Muíños do Vento, que foron un referente para o traballo do grupo, como tamén as cantareiras e os cantareiros dos que bebemos o espírito da nosa música popular».

Ese sentimento de orgullo fixo que a xente de Milladoiro, que no seu paso polos grandes escenarios tiveron a ocasión de coñecer a grandes figuras do mundo da cultura ás que non dubidaron en descubrirlle as bondades da nosa terra. E polo pregón desfilaron nomes como os de Ana Belén, Milton do Nascemento, Manuel Gutierrez Aragón, Víctor Manuel, Liam O’Flynn, Paddy Moloney... «Non é de estranar, polo tanto, que nos consideramos embaixadores in pectore desta vila». Dela falaron no seu disco Castellum Honesti. «Este traballo acabou sendo para nós un motivo de orgullo, porque foi o primeiro disco de música galega editado nos Estados Unidos pola compañía Green Linnete e acadou o premio da crítica Indie Awards».