Tanto en conversas sociais como en xornais teño escoitado ou lido tentacións de alcaldes de cubrir prazas públicas, como case sempre a petición dos cidadáns. É xa realidade a cubrición de parques infantís e outros espazos “para que non se mollen os rapaces”, como se en Galicia nunca chovera, nin cando nós eramos pequenos. Tamén vemos en moitos lugares espazos públicos cubertos e privatizados para acubillar terrazas de hostalería, outra lindeza galega.
Calquera proxecto de cubrir un espazo público é ilegal de raíz, porque vulnera os principios fundamentais do urbanismo, que consegue eses espazos públicos abertos pola cesión ou expropiación de propiedades privadas, co fin de conseguir espazos salubres e de relación entre os cidadáns, tamén para o goce visual dende as fachadas privadas.
Os únicos espazos públicos cubertos, ben son carpas efémeras puntuais, ben son centros comerciais ou deportivos, considerándoos como equipamentos públicos e non como espazos públicos baleiros. As cidades necesitan espazo e aire libre, ventilación e arboredo, condicións e dereitos que non se conseguen en espazos cubertos. En algunhas cidades extremas pola neve, como Helsinki, constrúen unha cidade duplicada baixo terra, con comercios e hostalería, pero non cobren o espazo público.
Ollo, pois, á tentación de cubrir espazos públicos. Se chove, que chova, e se non se aproveita o cen por cen do tempo, aprovéitase menos tempo. Se camuflamos baixo propostas innovadoras un fraude contra os dereitos cidadáns establecidos nas leis ¿para que imos aprobar leis que regulen o espazo público?.