«A arquitectura xurídica dun garaxe responde a unha finalidade precisa: aparcar»
24 mar 2026 . Actualizado a las 05:00 h.A ocupación indebida de prazas de aparcamento en garaxes privados converteuse nun fenómeno crecente que revela conflitos xurídicos e funcionais propios da propiedade horizontal. O uso non autorizado dun espazo delimitado non produce un dano material inmediato, mais vulnera un dereito real de aproveitamento exclusivo recoñecido ao titular, que pode dispor da praza mesmo sen vehículo.
A delimitación pintada no chan non é unha simple convención social: constitúe a expresión visible dun reparto de facultades que garante orde, previsibilidade e convivencia. Tamén resulta improcedente transformar a praza nun almacén permanente.
A súa cualificación funcional está vinculada ao estacionamento de vehículos, non ao depósito indiscriminado de obxectos nin ao exercicio de actividades alleas ao destino do inmoble. Alterar ese uso supón modificar de feito a natureza do espazo común e introducir riscos estruturais, hixiénicos e de seguridade non previstos no deseño do garaxe.
Máis problemática aínda é a clausura das prazas con fábrica de ladrillo e portas propias. Esa apropiación material carece de cobertura legal e pode obstaculizar intervencións de emerxencia, especialmente en caso de incendio. Se unha barreira impide a actuación inmediata dos servizos de seguridade, a súa demolición resultaría xustificada sen dereito a indemnización.
A arquitectura xurídica dun garaxe responde a unha finalidade precisa: aparcar. Todo o que a desvirtúe erosiona o equilibrio entre liberdade individual e responsabilidade colectiva. Defender a norma é defender a orde material do común.