O concepto de viaxar que tiñamos antes da dixitalización transformouse. Hoxe, máis que vacacións de lecer, facémonos pasaxeiros do traballo, escravos de alertas e mensaxes que nos obrigan a facturar horas antes de embarcar, esteamos na praia ou tomando un café. O que antes realizaba o persoal do aeroporto recae agora sobre nós, mentres chamamos descanso a unha tarefa que en realidade nos consume tempo e enerxía.
Nos hoteis, o rexistro en liña pide datos que descoñecemos, números de soporte de documentos, consentimentos invisibles. Nas plataformas de aluguer turístico, formularios intricados, instrucións en español suramericano ou con xiros confusos, transforman a chegada nunha proba de resistencia dixital.
O que antes era acollida cos brazos abertos convértese nun labirinto que, se non navegas con coidado, pode deixarte tirado no aeroporto ou na rúa, perdido entre códigos e mensaxes.
Non so é burocracia, senón o síntoma dunha sociedade que substitúe humanidade por algoritmos. Pasamos gran parte do tempo vacacional traballando para que as compañías optimicen beneficios, mentres a nosa experiencia real se dilúe. Perdemos algo esencial: a capacidade de vivir o presente sen intermediarios dixitais.
O futuro anuncia a radicalización: viaxes virtuais que inxectan no cerebro, que xa vimos na película Desafío total, borrando a fronteira entre realidade e simulación, entre o descanso e a explotación. Viaxar deixa de ser gozo e convértese nunha metáfora do noso tempo dominado pola eficiencia, onde o humano queda reducido a mera ficha nun xogo dixital sen alma.