Xa estamos nese momento crítico do ano no que todo o noso pensamento está ocupado por unha única teima: a herba está medrando. Trump sufre un novo intento de asasinato, o estreito de Ormuz continúa bloqueado, o bo tempo alenta a unha posible nova crise de inmigración nas costas, pero na axenda das nosas casas o gran desafío é facer un oco para coller a rozadoira e manter a natureza no seu sitio. Teño un amigo vasco que o resumía moi ben. Mercou unha casa no campo guipuscoano e explicábame: «É que cada día que non rozo noto que a natureza, pola noite, avanza un paso máis cara min». E ninguén quere coñecer o final desa película de terror.
A primavera transforma a nosa percepción da paisaxe e o espazo. Segue sendo a mesma orografía, pero o esplendor marabilloso que pinta os campos humaniza a natureza, facendo que pareza chea de optimismo, alegría, poder, forza, o que queremos para nós. Mesmo conducindo por comarcas de aldeas abandonadas nas que os invernos son tristeiros, a sensación é a de que todo é posible de novo, aínda que xa non queden homes alí. Como antigos labregos, segamos a herba para sentir que temos controlado cando menos un pequeno anaco do mundo.
Pero a primavera, o que nos vén a lembrar —unha boa cura de humildade para quen a quere recibir—, é que o día no que os homes xa non habitemos este mundo, o ciclo das estacións continuará aí, unha abella zoará nas flores dun prado abandonado, un merlo cantará na ribeira e o mundo continuará axitado polos ciclos do tempo.