ARA SOLIS | O |
26 ene 2006 . Actualizado a las 06:00 h.HISTORIA queda de alquitrán no museo de Camelle». Era unha das súas últimas cartas pedindo un auxilio que non achou. E así é, ás veces, a memoria dos humanos. Cruel, como a traxedia, como outro «World Trade Center, outro cruel que non queda na historia». Escribía entre bágoas e co ánimo afundido nun mar de tristeza. O esquencemento ofende máis ca os malos tratos. Os espíritus libres nunca estiveron ben vistos. Acaban amolando aínda sen pretendelo, sobre todo ao poder. Quen non achanta debaixo do bastón de mando está condenado ao esquencemento da súa obra. A arte non importa. ¿Para que sirve cando o que quere a xente é comer e beber e ter a barriga ben chea? Man deu para unha boa casa de cultura en Camelle. Grazas a el, haberá un sitio para bailar a muilleira con zocos de buscal. Quen danza non causa problemas. O formigón gris saído dun concurso de ideas, ben raras, iso si. Son votos a cambio. O formigón frío, coma o do nicho de cemento no que moran os seus restos. El quería repousar no vento e que a súa alma poidese cabalgar sobre as ondas feras da Costa da Morte, facerlle contos aos bechos libres e aos peixes que agroman o bico por riba da auga. O universo de Man, que el pintaba en círculos brancos e negros, está pechado nun nicho de cemento e máis nunha nube de indiferencia. Ben enterrado para que o seu espíritu rebelde e pacífico non volva a molestar nunca máis. A súa memoría molesta, por iso hai esquecelo, deixando esnaquizar o que foi e que a súa obra se vaia esbaendo debaixo do musgo que o tempo cómplice vai criando día a día. Manfred Gnädinger, hoxe cumprirías setenta anos. Feliz cumpreanos, amigo. Segues tan incomprendido coma sempre e tan esquencido como tantas veces. Nada novo por Camelle: o teu museo é tan pouco respectado coma toda vida. Así que non hai novas.