O PATRIMONIO AMEAZADO | O |
11 ago 2006 . Actualizado a las 07:00 h.O QUE nos faltaba. Primeiro foi o mar (o noso embravecido e, a veces, xeneroso mar), o mar trobadoresco de Mendiño e o vangardista de Manuel Antonio, a onda pictórica de Urbano Lugrís e o verso lírico de Bernardino Graña; e agora, unha nova Marea Negra (máis negra que nunca) un lento veleno mortal, afoga na miseria os nosos pradairos lisos, os verdísimos Eidos de Novoneyra, os Cómaros Verdes de Aquilino Iglesia Alvariño. Todo o país ardendo, agonizando, morrendo tal que brasa, ascua, lapa. Se Rosalía vivise describiría hoxe. Se Pondal alentase, berraría, puño ergueito desde os seus Queixumes . Se Curros espertara, a palabra chegaría para dicir apenas. Se o vento amainase... Se as palabras fosen, todas elas, auga purificante matadora de lumes; Se desde aquí, puidésemos matalos (nós) a eles, a os pirómanos, especuladores, ratas sarnosas de cloaca urbanística e solos rústicos... Se a palabra chegase apenas para queimalos no seu propio veleno no intre xusto da asfixia, no derradeiro alento de vida, eu quixera ser o primeiro verdugo, o xuíz, o fiscal, a testemuña, o encargado de esparcir aos catro ventos tanta podredume covarde, tanta miseria agochada na merda intrínseca de algúns que exercen a máis ruín da condición humana.