Non, non se entende que chova con tanta virulencia en pleno agosto, coma se estivésemos en inverno cerrado. A min, estes días leváronme por diante o meu paraugas verde. A chuvia é fermosa e devastadora. O vento arrebatoumo con saña nunha loita encarnizada. Ao comezo, sénteste a raíña do mundo, bailando case ante a chuvia co teu paraugas, camiñando ritmicamente co son das gotas que esvaran por el. Logo, parece que amaina o vento e confíaste. Aí estás tranquila e o vento ataca cunha forza inusitada. Dá o último e o máis certeiro golpe, o que che deixa sen o fiel paraugas.
O peor, o máis malo señores, é a cara que che queda. Unha cara de asombro, de cavilación e, incluso, de ridículo. Quedas en menos de nada cun feixe de ferruxe e lona nas mans que asemella unha bailarina que rompe todos os ósos despois de contorsionarse. O meu fermoso paraugas verde xa non ten amaño na época moderna. Está destinado ao esquecemento máis absoluto nun contedor do lixo. Se vivise hai cincuenta anos, podería pasar un paraugueiro pola aldea e arranxarmo. Amañaría cada arame con sumo coidado ata completar o intricado esqueleto e cambiaríalle a lona ata quedar do trinque. Pensen, pois, en todos os paraugas que corren a mesma sorte ca o meu ao longo do ano en Galicia. Hoxe, xa non hai paraugueiros que me poidan valer. É un oficio desaparecido como o de afiador. Este mundo de luz eléctrica, modernidade e consumismo rematou cunha profesión de séculos. Arrebatounos a capacidade de autosuficiencia e sustentabilidade. Adeus, meu querido paraugas. Esta é unha última elexía no teu nome. Agora, como di meu avó, só me queda mercar outro e ollar cara onde sopra o vento: cara o nordés ou cara o soán. Madía leva.