Hai recordos férreos que unha garda na memoria coma prezados anacos do denominado pasado. Cando era pequena, adoraba perderme entre os rizos crechos da cabeleira de miña nai e trazar coas xemas dos meus dedos a cicatriz que garda no seu ombreiro dereito.
Moito tempo despois, souben que había toda unha xeración de pais que gardaban a mesma marca, un pequeno cráter circular. A maioría destas marcas corresponden á vacina da tuberculose cuxo efecto reactivo xenera unha pequena úlcera no lugar de aplicación, dando orixe a milleiros de marcas semellantes.
España deixou a partires dos anos setenta e oitenta de vacinar a todos os nenos, coa baixada paulatina dos casos. Agora, coa crise do coronavirus, demóstrase unha menor prevalencia da letalidade nos países que continuaron administrando a vacina BCG, tales como Xapón ou Dinamarca. Dato que certifica, por unha banda, a relación complementaria entre vacinas. O noso país aínda ten unha media de 4000 casos de tuberculose ao ano, con diagnose. Moitos deles pasan desapercibidos.
Eu penso que é totalmente normal que teñamos reticencias sobre elas. Non seríamos humanos se non tivésemos medo e se non desexásemos egoistamente que outros probasen os efectos antes ca nós. O que resulta abraiante é o movemento negacionista que vén de antano, o discurso mediocre de que atentan as vacinas contra o dereito de libre elección de cada quen. Esquecemos con moita facilidade que é unha cuestión de garantía sanitaria colectiva e que a liberdade de cada un de nós remata onde comeza a liberdade do noso conxénere. Eu non quero máis Lidias Senra que me representen no me nome nas Cámaras europeas. Eu quero que as evidencias científicas refrenden a saúde pública con datos e feitos.