Non me pidas que lembre ou que entenda. Só camiña ao meu carón.
Setembro é o mes no que o outono comeza a pousar o seu manto dourado sobre a terra. As árbores deixan caer as follas como quen solta lembranzas ao vento. Cada folla desprendida é un sorriso que se esquece, unha historia que se esvaece, unha palabra que xa non se atopa. Así tamén é o alzhéimer: un outono da mente que vai espindo, paseniño, pero implacable, o libro das memorias.
Setembro é o mes mundial dunha enfermidade que é néboa do esquecemento, mais sempre hai quen recolle as follas e as garda como un tesouro. Son as familias que resisten e tamén as mans das entidades que acompañan. Entre elas, a Asociación de Familiares de Enfermos de Alzheimer de Fisterra e Soneira, que coida con agarimo o que a doenza pretende levar. O seu presidente, César Bugallo, tamén á fronte da federación galega, lembra con firmeza que non se trata só de atender a quen esquece, senón tamén de erguer a quen ama. Erguer a aqueles que dan a man e camiñan ao carón.
E así, como un bosque unido contra o vento frío, deberiamos ser a sociedade, erguendo investigacións, abrindo conciencias e dando voz ao silencio. Porque o alzhéimer non é alleo: pode pousarse en calquera fogar, como folla que cae sen avisar.
Non me pidas que lembre nin que entenda. Só dáme a man.
Cando a última folla abandone a póla, quedará a raíz. O amor permanece. E cando xa non haxa palabra nin lembranza, quedará unha man collendo outra man. Ese é o milagre humilde que setembro nos deixa: que o outono da mente non será quen de borrar o que fomos, porque no corazón dos que nos sosteñen seguimos a ser eternos.