No Festiletras, na edición de Aldeas Singulares, tivemos unha conversa distendida e pragmática sobre o rural que nos tocou vivir. Houbo unha frase, paradigmática para min, do que foi o campo en outrora. Un dos asistentes falaba que os piñeirais foran durante anos o banco dos labregos.
Estaba no certo. No tempo de meus avós, se tiñas que facer unha reforma na casa, comprar un carro para as vacas ou axudar a un fillo, non acudías por un crédito ao banco. Ías a un tratante de madeira e vendías por ferrados os piñeiros cando o monte era un ben prezado, coidado, onde todos os anos se facían limpezas manuais. Non había maquinaria pesada que desfixese todo ao seu paso, usábanse apeiros de man para coller o mato e estrar os animais, cando as cortes non eran de cemento. De feito, aquelas vacas non cheiraban como as das explotacións intensivas que se ven hoxe en día, onde os animais a miúdo só teñen benestar no papel. Tampouco había lumes importantes porque o monte estaba coidado e apenas había valume suficiente para que unha faísca prosperase. Por suposto, para moitos este tempo era de atraso, aló naqueles anos cando as casas se facían pensando na posición do sol para os días de inverno.
Non obstante, aqueles vellos que só naceran para traballar a terra, eran sabios, dentro da imposibilidade que tiveron sempre de estudar e prosperar como hoxe o entendemos. Sabían o que querían producir e tiñan os recursos suficientes para facelo, mesmo se as súas finanzas se concentraban entre codias de piñeiros. Que mundo tan precoz habitamos, onde a progreso lle chamamos habitar un espazo cheo de modernidade e pantallas, esquecendo a quen nos trouxo ata aquí.