Que imaxe terían de vostede se de repente, ou non de repente, falecese e alguén tivese que rebeirar e retirar as cousas que garda na súa casa, no seu faiado, nos seus caixóns? A cousa dá para pensar e, sobre todo, para poñerse a ordenar e seleccionar. Que vai quedar de nós, do que vivimos, do que sentimos, naqueles obxectos que nos sobrevivan? Será unha carga física ou emocional para os seus herdeiros aquilo que vostede atesoura con tanto primor?
Hai libros que chaman por un, e a min pasoume en Lugo con A casa grande, de Olaia Sendón, por certo finalista ao Premio Xerais de Novela 2025. Quen tiña ao carón debe de ter tratos cos Reis, pois a obra apareceu debaixo da árbore o 6 de xaneiro para emprender con ela unha viaxe íntima de par de tres irmáns que están nesa tesitura: ter que repartirse o que queda da casa familiar, ir deixando aflorar o que cada un garda dentro, as vidas distintas, o criar desigual, os silencios enquistados, as pantasmas que foron sentando á mesa ao longo de tantos anos.
Aínda que nacida en Ourense por casualidade, Olaia Sendón tense recoñecido da Costa da Morte. É o lugar que permanece por riba de todo e quizais por iso no libro, aínda sen estar nomeados, están Corcubión e outros lugares. Que maior proba de enraizamento! Olaia é crebeira e nesta novela recolle o que bota fóra a marea de moitas vidas. Son os álbums familiares un bo retrato do que vivimos? Nos que eu fago ano a ano hai días felices, singulares, especiais, excepcionais. A onde irán parar o outro 90 % deles, extraordinariamente rutinarios? Quen contará esa parte a veces escura que tamén fomos nós? Lea A Casa Grande.