O alzhéimer é unha despedida a cámara lenta. Entra en silencio, furtando o nome dun veciño para, finalmente, roubar tamén o rostro do fillo que che sostén a man no hospital. Os que conviven con esta enfermidade saben que cada día é unha pequena trincheira onde se loita por reter un anaco de identidade e un «quérote» consciente. Por iso, cando a ciencia abre unha ventá de esperanza con tratamentos capaces de frear ao ladrón das lembranzas, o mundo ilumínase para miles de familias. Cada minuto gañado á néboa é unha vitoria.
Porén, no taboeiro das decisións administrativas, esa luz pode apagarse cando a sanidade pública decide non financiar estes fármacos. A xustificación adoita ampararse na fría linguaxe dos números, falándose de custos elevados, de beneficios limitados… Pero detrás das cifras hai persoas. Negar a cobertura pública a estes tratamentos convérteos nun privilexio.
A verdadeira medida dunha sociedade do benestar radica no seu grao de equidade, na protección dos máis vulnerables. Cando o sistema público dá as costas á innovación médica, non só aforra; está abandonando a miles de coidadores exhaustos e condenando aos pacientes a unha escuridade prematura.
Investir en tratamentos contra o alzhéimer é un acto de xustiza social e de dignidade humana.
A sanidade pública naceu para garantir que ninguén quede atrás ante a dor. Non permitamos que as lembranzas dos nosos maiores pasen a ter un prezo que non todos poden pagar.