Un deseño fermoso, xeométrico, delicado. Mirando cada traballo feito polos artesáns de Vimianzo, imaxino as innumerables horas de mirada fixa, habilidade e paciencia empregadas. Sempre pensei que era a representación física da perseverancia galega, un espello da nosa identidade. Nun mundo onde todo é rápido e industrial, a arte de Vimianzo —especialmente a que se respira no interior do seu Castelo— é un acto de resistencia cultural. E o Castelo é un lugar infinitamente cheo de alma. Ao achegarnos ás impoñentes torres deste gardián silencioso que sobreviviu ao paso dos séculos, mergullámonos nun escenario onde a historia se escribiu con sangue e loita. Esa alma do Castelo pertence a aqueles que desafiaron os abusos feudais na célebre rebelión irmandiña, si, pero tamén aos artesáns que son hoxe os verdadeiros «amos e señores» do recinto e que fan del un organismo vivo, un centro vibrante de cultura que honra o seu pasado.
A artesanía é espello. Gústame pensar no noso e falar da nosa cultura, a nosa lingua, a identidade. Falar do noso fainos percorrer ese traxecto que nos permite saír da nosa individualidade e vernos como parte dun todo. É precisamente o que nos saca de nós mesmos e nos fai sentir dentro do Castelo —coas torres que se erixen impoñentes— e dentro do mundo, no todo. Viva este firme apoio á cultura! Grazas ás persoas comprometidas que coidan do noso para que siga tendo futuro! En Vimianzo un percibe unha indiscutible sensibilidade institucional e cariño na maneira de dar valor aos artesáns, e iso é o que permite que este espazo único siga sendo moito máis ca un monumento.