Crónica | El pulso contra el cáncer María Naveira lleva siete de sus 48 años luchando contra un tumor que la tiene en una silla de ruedas, asistida por su hija. Hoy será reconocida en el hospital Oncológico
16 jul 2007 . Actualizado a las 07:00 h.«O primeiro que me dixo o psicólogo cando me detectaron a enfermidade é que me ía caer o pelo. Eu lle contestei: '¿Doe?' Como me dixo que non, entonces non vin o motivo polo cal tiña que poñer unha perruca». Era el año 2000 y a María Naveira le acaban de diagnosticar un raro caso de cáncer en la cadera: «Din que teño os osos como unha persoa de setenta anos do terceiro mundo». Lejos de apocarse, la enferma decidió seguir con la misma actitud ante la vida que había llevado siempre: «En vez de perruca, puxen unha diadema. De feito teño unha foto feita con Mauro Silva con ela». «O da miña nai é unha excepción», subraya Cristina García, la hija de María que se dedica en exclusiva al cuidado de su madre. «Terminei os meus estudios de administrativo -explica-, pero tiven que ocuparme de ela porque necesita unha persoa ao seu carón. Sempre levou ben a enfermidade». Seguir adelante María Naveira trabajaba como autónoma al frente de una empresa de limpieza. Jamás había tenido ningún problema de salud hasta que acudió al médico de cabecera con unos fortísimos dolores que le impedían andar. Una vez confirmado el cáncer, la vida de María pasó a ser la de una mujer con plena dependencia: «Ando en muletas e cadeira de rodas. Eu necesito unha persoa, que coa paga non podo pagar. Teño pouco máis de catrocentos euros -precisa- e logo outra axuda mais». Sin embargo, María Naveira mira la adversidad con una sonrisa. «O sentido do humor, dende logo non o perdín», afirma la mujer que, tras pasar varios períodos en hospitales, ya vive en su casa de Abegondo con el tumor controlado. La actitud de María choca con el modo de afrontar el cáncer de muchos pacientes: «Hai moita xente que se quere esconder, pero eu creo que no caso do cancro o primeiro paso é aceptalo».