Primeiro capítulo da novela por entregas «Noire Compostela», de Blanca Riestra
01 ago 2016 . Actualizado a las 07:33 h.Nun ángulo da gran praza, á anoitecida, dous rapaces conversaban. Ninguén que estivese a pasear pola Quintana de Mortos naquela hora podía supoñer que, sobre eles, planease cousa algunha abraiante ou misteriosa.
Non tiñan aspecto de monstros nin de espectros, eran simplemente dous estudantes máis, quizais filólogos por iso das rastas, polo ar romántico, polas mans nos petos.
Unha muller que pasaba cun gorro de tenis e, na man, unha bolsa de plástico con dúas patacas, ollou para eles sen entender. Cando estivo enriba das escaleiras, xirouse e mirounos de novo coma se tivese visto unha pantasma.
Pero non eran raros, eran uns rapaces calquera, perroflautas ou poetas, calquera fillo dun tendeiro do Lugo, calquera filla dun funcionario do Barbanza. E con todo, algo moi intenso, insoportable, estaba a ocorrer entre eles.
El quería escoitar algo dos beizos trémulos da rapaza. Mais ela non daba pronunciado esas verbas. Ela falaba e falaba sen dar máis que rodeos e, mentres tanto, o solpor baixaba e baixaba por enriba do barco medieval que é Compostela neses intres interminables que marcan o final dunha xornada máis no fin do mundo. El fumaba uns pitos moi pequenos que, nas súas mans, parecían cornetes. Pasaban os vellos, e os mendigos, apoltronados nas escaleiras baixas, discutían de política, de fútbol, de filosofía, tamén de cartos, porque tamén os mendigos, ás veces, falan de cartos.
El chamábase Xurxo e non cría moito no futuro. Non o dicía, claro, non dicía: o futuro impórtame unha merda. Calaba, calaba e escoitaba. Nado nun pobo pequeno da mariña lucense, tiña uns pensamentos moi firmes, non facía planes, non quería ter un coche. Antes amaba a poesía e as rapazas, agora xa non sabía. Tiña soamente vinte anos. E con vinte anos todo e perdoable, tamén a felicidade. Era el feliz? Non, non naqueles intres, mentres ollaba en fite á súa compañeira que non daba falado como Deus manda.
Ela era maior, moi loura, quizais tivera vinte e cinco. Chamábase Dafne e traballaba de camareira nun dos bares da zona vella. Non sería xusto definila pola súa profesión, calquera diría que, máis que camareira, era marquesa, una marquesa vinda a menos, desterrada. Orixinaria do sur, era faladora e cumprida, e sabía que o pobre Xurxo estaba a esperar dela revelacións que non chegaban. E, aquilo, lonxe de enervala, facíaa gozar coma unha falcatrúa. Moitos piratas gozáronse así dos seus crimes.
Non tiñan entre eles relación algunha desas que se dan en chamar de amor. Eran colegas, como soamente existen os colegas en Santiago cando un ten vinte anos. Á esquerda, as monxiñas cantaban as vésperas e había no ceo do campo da estrela algo de inmediatez premonitoria.
-Porque entón xa sabes, chico, eu teño que marchar.
-Non me vas dicir máis nada?
-Non hai nada que dicir.
O rostro de Dafne, que sempre estaba rutilante coma unha candea, hoxe parecía nebuloso. A rapaza colleu a man do mozo e premeuna. Non lle gustaba dar explicacións. Nas historias coma esta as rapazas son duras coma a pedra e os mozos son mórbidos e sensibles coma flores.
Non sei se Xurxo tiña a cor magoada, se sufría. Soamente sei que a noite medieval deu un brinco mentres a rapaza falaba sen dicir ren e non daba dito as verbas axeitadas, falaba por falar e o cor de Xurxo puxaba en silencio.
-E dálle.
-Non quero marchar pero xa sabes que estou cansa. Esquecerasme.
-Pero por que tes que marchar?
-Non tódalas cousas son eternas.
Xurxo baixou a testa e asentiu. Abofé, outra noite de amor no mundo se perdía.
BLANCA RIESTRA
Escritora, profesora de Lingua e Comunicación escrita, crítica literaria, directora editorial e articulista de opinión, naceu na Coruña en 1970. En 1996 publicou a súa primeira novela, Anatol y dos más. É autora tamén dos relatos Isla Decepción e La noche sucks, os dous premiados en 1998 e 2006 respectivamente. Tamén foron galardoadas tres das súas novelas, en concreto La canción de las cerezas (2001), Todo lleva su tiempo (2004), e Pregúntale al bosque (2013). No 2015 gañou o premio Torrente con Greta en su laberinto.