Adoitaba saír a pasear cada mañá á mesma hora. Facía sempre o mesmo percorrido. E xa nin se molestaba en remexer no armario para elixir roupa nova. Recollía os cabelos cunha pinza e se algún día arrefriaba vestía un chapeu na cabeza.
Tal era a súa rutina que nin os veciños, nin os comerciantes que antes a vían pasar, se percataban xa da súa presenza. O seu vagar diario facía parte do mobiliario urbano.
Tampouco variaba o seu paso. Nin os días de fortes rachas parecían exercer algún empuxe naquel corpo descarnado.
Nin nada se contaba ou preguntaba dela. Nada. Carecía de interese ou como a ferruxe de nada valía fixarse nela. Non parecía que fora desaparecer.
Ela.
Ela non se vía invisible. Porque ela si que sentía o paso do tempo. Hoxe vai sol. Onte corría unha viruxe e para mañá dan chuvieiros. Pero dáballe igual como parecese aos ollos dos demais. Ela os observaba. Valoraba o paso do tempo nos outros.
Ela si tiña ollos, ouvidos e olfacto para os outros. Sabíaos e sabíase.
Ela recoñecera os cambios no seu percorrido diario. Percibira as novas e os sucesos da xente do barrio. Víaas nas súas caras. As escoitaba das súas voces. As ulía ao pasar a carón deles e delas.
Ela gozaba da presenza das outras persoas, dos seus rostros, das súas voces, dos seus recendos. Claro que os outros iso xa non o valoraban. Non o tiñan. Pixelárano, con maior ou peor nitidez. Levábano nas mans, nos bolsos e mesmos nos petos. Pero non lles permitía tocalos, acaricialos e sentir a súa calor, presenza, agarimo.
Ela, un día, deixou de pasear. E entón as xentes do barrio notaron que faltaba a súa presenza diaria. Buscárona nas súas mans, nos seus bolsos e mesmo nos seus petos.
Ela abriulles os ollos, as mans, o nariz. Volveron a fixarse nos seus veciños e veciñas, a escoitar as súas voces mirándolles aos ollos e apalpándolles os corpos. Sentían de novo os seus recendos. E os seus corazóns latexaban. Sentían e percibían e nunca se apagaban.
Cristina Posada. 42 anos. Vigo. Mestra.