J. David Collazo Dubra. A Laracha. Enxeñeiro técnico naval e administrativo contable
21 ago 2018 . Actualizado a las 05:00 h.O son de tambores esvaeceuse chegada a noite. A lúa e as chamas dos fachos alumeaban as sombras nas que os aceiros descargaban sobre as carnes. Mulleres e homes xacían entre berros de dor e carraxe co sangue regando a terra. A lúa seguiu camiño, e os humanos voaron cara ao seu destino. Cando chegou ao horizonte, só quedaban dous guerreiros en pé para loitar pola vitoria. Os dous presentaban feridas sanguentas que se mesturaban coa suor e a lama. Miráronse aos ollos e souberon que non había máis. Houbo un tenso silencio escachado polo vento que remexía os cabelos dos mortos. Entón comezaron as hostilidades, e continuaron ata que os guerreiros azul e vermello se ensartaron ao mesmo tempo. Os dous caeron cara a atrás sobre sangue, vísceras e fedor.
-É a miña fin -dixo o vermello ollando cara ao ceo-.
-Non será para min -respondeu o azul ollando na mesma dirección-.
-Gañaches -cuspiu o vermello-.
-Non me sinto como tal -lamentou o azul sinalando as estrelas escintilando na noite.- Eu só quería iso.
O guerreiro vermello sorriu ás estrelas coa tose sanguenta na gorxa.
-É fermoso -apuntou.-Xa non as acordaba.
O guerreiro azul xirouse cara a el.
-Nós loitabamos para ver as estrelas, para vivir, para estar cos nosos nun mundo para ser e para facer. Por que loitabades vós? Polo señor?
-Por sobrevivir.
-Ti fuches o meu amigo, Xoel, o meu irmán. Por que non camiñaches ao meu carón? Por que non che importou mirar cara ao chan?
-Tiña medo Lug, eu non fixen isto.
-E que viviches Xoel? Cando viches á túa muller e aos teus fillos? Cando o teu rei comeu, bebeu, riu e chorou contigo?
Xoel chorou, e os seus ollos perdéronse na escuridade. Lug colleuno da man.
-Estou contigo irmán. Sé libre agora.
Xoel sorriu antes de morrer.
-Así mo contou meu pai, e así volo conto eu -dixo Lúa acabando a historia e dando un grolo á cervexa mentres baixaba da mesa onde o público da taberna a escoitaba.
-E agora que me dicides? -berrou Lúa-. Queredes vivir ou sobrevivir?
Lúa e os outros dirixíronse á porta dispostos a enfrontarse ó exército que os esperaba alén.