Aquel fulgor que Bob Marley conseguiu en Occidente hai uns anos foise apagando progresivamente. Houbo un tempo en que parecía que Marley fora ser equiparado a Bob Dylan, fora traspasar esa categoría de músico exótico para meterse nunha categoría olímpica. Foi máis ou menos polo tempo que a música anglosaxona sentiu curiosidade polo reggae e explotou o seu ritmo como séculos antes explotaran a forza dos escravos. Logo todo se foi apagando, os músicos británicos volveron ao pop-rock ou rebentaron os ouvidos antes de dedicarse sen recoñecelo ao music-hall. E o reggae non só volveu soar exótico, ademais comezaron a dicir que era antigo.
Polo medio desapareceu Bob Marley e a súa icona en branco e negro tamén foi desaparecendo das chapas dos rapaces de extrarradios brancos. O que agora quede, ademais da música que naturalmente pasa de todas estas cousas, é a nostalxia ou unha recuperación do exotismo. Ou quizais as ganas de bailar algo que non sexa ramplón ou necesite de substancias estimulantes para seguir o ritmo. Pero tamén iso. Tamén estará o fume que acompañou aos Wailers toda a súa vida.