Os sucesos onde se ven implicados cans mal considerados «potencialmente perigosos» adoitan sorprender máis pola súa singularidade que polo número. Segundo datos da propia Consellería de Medio Ambiente, dende o 2016 só tiveron lugar tres incidentes, dos máis de 12.000 cans cualificados deste xeito. Isto supón o 0,02 %, evidenciando que os animai
non son uns matóns, senón que respostan a situacións alleas e aquí si atopamos un verdadeiro problema.
Animais encadeados de xeito perpetuo, cunha alimentación escasa ou non adecuada, obrigados a vivir en condicións hixiénicas e sanitarias cuestionables, cun baldeiro de auga tinxido polo moho, articulan un panorama moi negativo e, ademais, habitual no noso país.
Mentras noutras latitudes, como Suíza, os cursos de aptitude para a custodia dun animal chegaron a ser obrigatorios e onde cada cidadán con can ten que pagar unha taxa, que se emprega para articular políticas públicas contra o abandono e o maltrato, e mesmo para potenciar iniciativas como as zonas de esparcemento ou o acceso con animais ao transporte público, no caso galego detéctase unha fonda falla no sistema de inspección e vixiancia.
Non hai medios pero si potencialidades. A nova Lei de Benestar Animal, que entrará en vigor en xaneiro do 2018, adopta a perspectiva da prohibición do encadeamento continuado, unha proposta que dende a Asociación Animalista Libera e a FFW vimos innegociable e prioritaria. Sancións de ata 5.000 euros encargaranse de exercer como medida disuasoria sobre quen, tendo un can ao seu carón, prefire deixalo á intemperie cunha cadea chea de óxido.
Tampouco axuda o descontrol co comercio. As novas tecnoloxías, aliadas para fomentar a sensibilización e accións como a adopción animal, teñen un lado escuro onde os anuncios de montas, venda e intercambio de cans son habituais.
A historia contemporánea tamén nos achega exemplos de, como unha determinada raza, agora considerada «perigosa», era a elección preferida das familias, chegando a consideralos como os «cans niñeira». Isto sucedía nos Estados Unidos do século XIX e daquela apenas existían normas acerca da protección animal á outra beira do Atlántico.
Non caiamos en excusas nen o tradicional «se fixo toda a vida así». Os cans precisan da nosa protección e somos responsables do seu benestar e coidados. Poden ter unha etiqueta, que ao final é un texto marcado nunha lei, non unha presuposición de perigosidade.
Contribuamos á súa socialización, porque un can non é un matón.