Elisa camiña pola rúa sen fixarse por onde vai. Non entende o seu suspenso en Física, fixera un gran esforzo para conseguir aprobar. Choca cunha persoa e todos os seus apuntamentos acaban no chan.
-Perdón!
-Pero non ves por onde vas? -berra Elisa.
-Eh! Non é por nada pero a despistada eras ti. A ver que che axudo?
-Esquéceo! Tiveras máis coidado.
-Está ben, non te preocupes. Toma! -dille o rapaz mentres lle entrega os apuntamentos.
-Grazas.
Foi entón cando Elisa se fixou. Era un rapaz de pelo castaño, algo máis alto ca ela. Destacaba nel o seu bonito sorriso e uns preciosos ollos castaños claros. Tería os seus anos. Non debeu ser tan groseira.
-Perdoa polo de antes -descúlpase Elisa.
-Non te preocupes. Eu son Xoán. E ti?
-Oh, eu son Elisa e normalmente son máis civilizada.
-Entón, que che pasou para comportarte deste xeito?
-Uff, é longo de contar.
-Entón invítote a algo e cóntasmo.
-É que xa quedei cunha amiga. Se queres, intercambiámonos os números de teléfono, o tuenti..., e quedamos outro día.
-Ah! Vale -di Xoán desanimado-. Tes por aí papel e lapis?
-Si, claro, toma.
Xoán colle o papel e escribe algo.
-Aquí tes todo o necesario para atoparme cando queiras. Abur.
-Abur.
Chámome Xoán e teño 17 anos. Teño dous irmáns pequenos e unha irmá maior. Gústame facer deporte e saír os sábados á noite. Teño moto, o meu maior tesouro polo momento. Non teño moza. O meu tuenti é Xoán González e o meu teléfono é...
Elisa non pode deixar de ler esta nota. Está desexando acender o ordenador, pois ninguén antes lle causara tan boa impresión. A súa amiga Laura aconselloulle esquecer o asunto xa que só lle traería problemas. Pero Elisa estaba convencida de que non sería así. Entrou no seu tuenti: «Xoán González». E agrégao. Espera acertar. E cinco minutos despois sae unha nova ventá: Xoán González. Nese mesmo segundo sente ata cen sentimentos distintos; feliz, porque a súa intuición non lle fallou; medo a que Laura teña razón, dúbidas, bolboretas no estómago, ganas de rir? Finalmente, un único sentimento: a ilusión por unha historia que quizais comece. Abre a ventá e le: «Xa te botaba de menos».
Xa sen a menor dúbida, Elisa escribe:
-Es a primeira persoa, coa que só falei cinco minutos, que me di iso.
-Quizais porque neses cinco minutos non te coñeceron coma min.
-Así que xa me coñeciches?
-Si!
-Entón, dime como son.
-Doce, non deixarías de lado un amigo por nada do mundo, tes carácter.
-E como sabes ti iso, ho?
-Polos teus xestos e a túa mirada.
-Es observador.
-Só me fixo no que me interesa.
Non se equivocaba. Comezaba una nova historia.
Cristina Vilas
ten 17 anos; estuda segundo de Bacharelato no IES Campo de San Alberto, de Noia