Reláxame máis unha praia baleira que o balneario de Mondariz. Prefiro pintar as paredes de branco que de cores de deseño. Valoro máis os xestos de Chaplin que os mellores efectos especiais. Sinto a Deus na voz das rianxeiras cando cantan nunha procesión, pero non nas mantillas que levan á cabeza. Tamén o sinto, como Cioran, na voz que me fai compañía nas noites de insomnio, pero non no culturista que pintou Miguel Anxo na Capela Sixtina. Gozo dando clase coa voz e a palabra e non co power point. Aprecio máis os libros despois de relelos. Se compro roupa máis cara do normal é porque sae máis barata, sempre que non deixes de poñela ao pasar de moda.
Admiro a ese Napoleón que, tras unha batalla, lle escribía a Xosefina unha carta na que dicía: «Volvo a París, non te bañes», e non a eses homes que necesitan champús diferentes para cada parte do corpo. Considero paraíso artificial a poesía de Manuel Antonio e non a cocaína. Entoo mellor con auga fría que con quente. Abrígame máis amorosamente unha manta que a calefacción. Prefiro comer un bocadillo cunha conversa cordial que marisco nunha comida de empresa. Síntome máis libre andando polo monte que nun coche a gran velocidade por unha avenida.
Calculo o valor dunha vivenda polo grao de respecto que se teñen os que viven nela e non polos metros cadrados, a situación ou os materiais. Cando quero información navego por internet, pero cando quero coñecemento non acudo a unha rede social, debato comigo sobre esa información. Disfruto máis un disco que me gustara aos quince anos que calquera novidade.
Xa vedes, son un tipo vulgar. Algúns pensan que, máis ben, son un cutre de carallo. Todo o que me gusta é gratuíto ou máis barato que o que lle gusta aos demais. Nunca respondín a esa acusación. A miña vulgaridade é filosófica, distante, ensimesmada. Pero agora, coa crise, comeza a afectarme. Chamarme cutre é acusarme de non axudar a saír dela. Axudarei, non vos preocupedes. Pero, que conste: non por razóns sociais, senón persoais. A crise converteríanos a todos en tipos vulgares. Ser vulgar sería unha vulgaridade.