Anxo Angueira agasállanos cun material de inequívoco interese baixo o rótulo de «poesía dispersa»
12 ene 2024 . Actualizado a las 05:00 h.O profesor, ensaísta, narrador e poeta Anxo Angueira dedicou e dedica boa parte do seu quefacer como investigador á difusión e estudo do legado rosaliano. Presidente, desde o ano 2012, da Fundación Rosalía de Castro, foi directamente responsable de reedicións anotadas con rigor, desde hai case dez anos para acó, de títulos como Cantares gallegos, Follas novas e En las orillas del Sar: todos eles publicados en Edicións Xerais e nos que resulta imposible non atopar sempre, aquí e acolá, unha nova e suxestiva interpretación, un matiz ou unha lectura distinta que ilumine algún ángulo que se cadra se fai necesario volver revisar.
A ese proxecto global que persegue recoller a produción poética rosaliana engádese arestora un groso volume que reproduce dous libros fundamentais na traxectoria creativa de Rosalía de Castro como son La flor e A mi madre, precedidos do preceptivo estudo introdutorio e culminados cun importante bloque que explica a fixación textual aplicada e un conxunto abondoso de notas e comentarios que axudan a comprender na súa totalidade estes títulos considerados libros de poemas menores cando, nin histórica nin literariamente, o son. E Anxo Angueira explícao ben ás claras.
Aínda máis: o editor agasállanos aquí cun material de inequívoco interese baixo o rótulo de «poesía dispersa» que incorpora, así, poemas que se engadiron en diversas edicións dos seus libros máis coñecidos; os que desta índole formaron parte das súas Obras completas; aqueloutros aparecidos en diversas publicacións —como os que acolleron os Cuadernos de Estudios Gallegos entre 1944 e 1968— e, por exemplo, os que se deron a coñecer nos Inéditos, de Juan Naya, ou os que viron a luz tanto nas Actas do Congreso Internacional de 1985 como os que se revelaron cando a celebración dos cento cincuenta anos da publicación de Cantares gallegos.
Completa este importante volume, por fin, unha breve sección sobre traducións rosalianas que entendo como escasamente coñecidas e que poñen o ramo a unha achega que posibilita entrarmos, de novo, nun territorio singular e irrepetible como é a poesía de Rosalía, onde nunca hai un verso menor.