Cruceime nunha destas tardes de calor con Faye Dunaway. Refírome ao documental Faye, dispoñible en Max, onde Laurent Bouzereau debuxa un retrato da actriz lonxe dos fogos pirotécnicos de Hollywood. Esforzábame en combater o bochorno na casa, pegado ao ventilador, cando me atopei coa delincuente fuxitiva de Bonnie & Clyde, a pálida femme fatale de Chinatown e a directiva sen escrúpulos de Network, todas xuntas dentro dunha muller de 83 anos.
Poucas lendas da historia do cine coma Faye. Conmovéronme a confesión da doenza bipolar, a dura experiencia do alcoholismo e os infernos depresivos, as palabras sen ambaxes dun fillo ante os problemas de saúde mental da nai. As sombras da vida en estado salvaxe, para entendernos. Pero coido que alcancei unha levitación aínda maior no intre en que Sharon Stone, coas emocións enchéndolle o rostro, se refire á súa colega coma un espello no que sempre quixo mirarse. Sobrada de talento, temperamental, mito vivente da interpretación. Hai un poema de Carmen Martín Gaite que di: «Ya no me gritéis más que no hay / salida / creyendo que no oigo, / que no entiendo. / Vuestras voces tropiezan en mi costra / y se caen como cáscaras / y las piso al andar». Nunca foi doado compartir rodaxe con Faye Dunaway, que no documental asume a responsabilidade do seu mal comportamento. Durante anos acompañouna unha imaxe de muller difícil e conflitiva: Bette Davis referiuse a ela como a única actriz do mundo coa que endexamais traballaría de novo. Agora entendemos que parte desa conduta, con frecuentes ataques de ira, debía explicarse dende a perspectiva dunha doenza mental non diagnosticada por aquel entón. E descubrimos tamén que goza dun ben de alto calibre: a pétrea amizade de Sharon Stone. Tendo a pensar, faga calor ou non, que o mundo en que vivimos nunca é suficiente. Por iso quero atracar un banco con Faye en Bonnie & Clyde, respirar o fume dos seus cigarros en Chinatown, beber un whisky no bar onde se atopa con Henry Chinaski en Barfly. A ficción como depósito dos soños. Pero hoxe non me levo mal coa terra que piso: mudaríame sen problema a unha escena da vida real onde Sharon Stone colle a man dunha compañeira de material fráxil. A man desa Faye Dunaway que sae á rúa impulsada polo final do poema de Carmen Martín Gaite: «Avanzo alegre y sola / en la exacta mañana / por el camino mío que he encontrado / aunque no haya salida».