Dende a cociña vexo prender cada mañá as luces do instituto do meu barrio, aínda co amencer por completarse. No desenlace deste sombrizo xaneiro, afoutado por mil borrascas, esas fiestras luminosas semellan celebrar ante min a obstinación natural da vida. O cadro nutritivo dos rapaces adentrándose nas aulas, mergullados nun baño de claridade, transmíteme o seu fulgor adolescente. Proporciónanme unha iluminación diaria, eses seres a medio facer que me permito observar ao lonxe. Seres rutilantes que toman asento nos pupitres. Pero non me confío. O imperio da escuridade ataca noutras frontes. Acendo a televisión mentres agardo polo café e asáltanme as faccións lóbregas de Greg Bovino, pistoleiro responsable do terror en Minneapolis. Leo os xornais e bato, máis preto de nós, coa negrura sen alma dos que expresan odio aos inmigrantes, desprezo pola cultura, hostilidade contra a razón. Ocorre que sempre está de garda, a escuridade. Hai un poema de Joan Margarit que di: «Los miedos de los viejos, ¿vienen todos / de las calles oscuras de la infancia». Estes días borrallentos, inhábiles para a concepción da luz, trouxéronnos tamén a morte de Mabel Montes, histórica xornalista da TVG que se fixo moi popular entre os espectadores cando formaba parte do equipo de O Tempo. O pouso da memoria, como unha primavera perpetua, ensínanos que as plenitudes do pasado sobreviven en nós baixo un anticiclón permanente. Por iso algúns temos a fortuna de lembrar un tempo auroral que nos regalou a posibilidade de compartir ensinanzas con ela na vella facultade de Xornalismo da USC. A vida concédenos ofrendas luminosas. E anos despois descubrimos, a miúdo co pé cambiado, a penumbra do seu reverso: esta suspensión da luz, por exemplo, que segue á marcha anticipada dos profesionais que exemplifican o mellor dun oficio, dos que resisten ao dominio da penumbra. Como Mabel, que teimaba no traballo responsable e discreto, na defensa da independencia dos medios públicos fronte aos que decidiron entregalos á manipulación e o beneficio político. Quedamos á espera de recuperar a claridade roubada. Explícase así a grisalla infinda destas últimas mañás. Amenceres nos que un se agarra con unllas de gato ás luces adolescentes que nacen máis alá da cociña, constatando que o mundo segue a erguerse da cama aí fóra, a pesar de todo. A pesar desta perplexidade somnámbula coa que toca camiñar tantos días.