Un home tomaba café e ría ás gargalladas na terraza dun bar, entre salvaxes convulsións, motivado pola conversa que mantiña por teléfono. Era unha exhibición contaxiosa, un espectáculo de circo que semellaba solicitar a adhesión inmediata dos que naquel intre camiñabamos pola rúa. Así o fixen. Crucei entre as mesas e incorporeime ao procedemento co mesmo sorriso inevitable da xente que pasaba por alí, incapaces todos de resistirnos a aquel alborozo explosivo. O home esmendrellábase de risa coma un depredador de asombros, con vontade de megáfono, divulgando a súa éxtase de media mañá aos catro ventos. Traemos unha risa escrita no código xenético. Unha risa intransferible. Risas inflamatorias, risas ásperas, risas suaves, risas ao contraataque, risas de fábrica. Lembro que o meu pai ría moito cos ollos, sen grandes sonoridades, concentrando a actividade da risa no que a medicina coñece como brillo foveal: esa resposta física do corpo que transforma as emocións en humidades oculares. A risa estaba, podo vela agora, naquel orballo automático que se lle xuntaba arredor das pupilas. Era unha risa contraria á do tipo da terraza, unha risa de menor disgregación, máis concentrada no efecto óptico que na consecuencia acústica. Pero todas as risas me valen. Mesmo as que se resisten a aparecer e permanecen durmidas, agardando a ser rescatadas dun pozo. A lenda di que Buster Keaton nunca ría nas súas películas, característica que trasladou máis alá das cámaras, e esa non-risa segue servíndonos para soltar unha gargallada cada vez que lle cae enriba o muro dunha casa: ese fantástico gag en que o cómico sae ileso do derrumbamento ao estar situado xusto onde se abre o oco da fiestra. O caso é perfeccionar a risa que nos entregou a natureza, sexa reflexiva ou gratuíta, ocular ou estrepitosa, porque co tempo un entende que baixo as súas mantas sempre se está a salvo. Somos o eco da primeira gargallada da infancia. Non se aprende a rir cunha mecánica nova, escollida á carta: un carga co destino da súa risa. Apréndense tarefas máis útiles como incorporarse de inmediato á risa cazadora dos outros, sen pensalo. A saír á rúa pola mañá e permitir que ese debuxo roubado á panadeira, ao home da terraza, ao veciño que pasa, á condutora do autobús, ao neno que enreda, se instale con novas fulguracións na nosa faciana. Unha lección da vida cando se empeza a poñer seria.