Á MARXE
17 feb 2001 . Actualizado a las 06:00 h.O outro día, nunha tenda de anti-güidades, atopei unha cámara vella, un fermoso artefacto fabricado no ano 1915. Nada máis vela, os meus ollos delataron a cobiza que sentía e tiven que mirar cara ó chan para que o tendeiro non me adiviñase o interese. Esto aprendino dun amigo hai uns anos, en Frankfurt, tamén nun establecemento das mesmas características. Resulta que diante dunha kodak antiga, cun elegante deseño en estilo art deco, púxenme a facer tales eloxios da peza que o meu acompañante se botou a tremer, sospeitando que o dono do chiringuito, un home de aspecto cutre e con mirada de ferro, me ía pedir o dobre do prezo só polo meu entusiasmo. Non se equivocou. Menos mal que alí estaba el para defenderme polo procedemento do regateo, que foi eficaz. Nesta ocasión, fose pola cautela da miña mirada ou porque non abrín a boca, o prezo que me pediron pareceume razoable. Máis aínda, sen solicitar rebaixa, un procedemento que me produce unha vergonza invencible, o propio vendedor ma fixo de motu propio. De maneira que marchei contento para a casa, un pouquiño máis pobre que pola mañá, cando saín, pero moito máis feliz. Dixen que regatear me daba vergonza, pero eso non é completamente certo. Unha vez, en Berlín no mercadillo de Charlottenburg, descubrín outra cámara que me gustaba. Preguntei o prezo e logo fun mirar nun catálogo especial para coleccionistas. O diñeiro que me pedían era unha estafa. Non puiden evitar amosarllo ó dono do tingladiño, que reaccionou cunha indignación tal que a partir daquel momento se negou a contestarme a unha soa pregunta, como se eu fose transparente. Falei cunha amiga, preguntoume canto estaba disposto a pagar e alá foi ela, segura de que sacaba a mercancía polo prezo que eu lle dixera. Non se equivocou. Quixen saber cómo fixera e respondeume: «É cuestión de ter un pouco de gracia». Nunca me chamaron soso con máis delicadeza.