Os amantes das palabras están condenados á desaparición. Así o dicta o número de matrículas nas Filoloxías varias, galaicas e hispánicas e angloides, que se estenden por este Noroeste de autovía (el tren de la bruja, ese que chaman de Alta Velocidade, é un asunto de 2010). Os universitarios detestan a palabra porque ela non ofrece futuro. O futuro está nas cifras ou na realidade: velaquí o éxito de Xornalismo e Belas Artes. Ambas disciplinas ocúpanse do real. O real ten futuro. A palabra, non. A imaxinación non puntúa nas escolas e son os escritores máis próximos á actualidade os que gozan de éxito e, incluso, prestixio: Pérez Reverte (¡oh!). Pero as grandes obras fundaméntanse no poder da palabra. A historia da existencia é un conxunto de palabras seleccionadas polos magnates da memoria. Einstein era un monte de palabras convertidas en fórmulas físicas e Kant, o filósofo da razón pura, un diccionario de certezas. Los astros del fútbol son otra cosa: a ellos, las palabras, se la refanfinflan. O fútbol, no fondo, é o culpable do deterioro das Filoloxías. O fútbol é o precursor da Nada (Galicia es brutal, declara Gisela Operación Triunfo). A Nada flotando nun frío gintonic de limón e lúa. Agosto: prohibido pensar.