XOSÉ CARLOS CANEIRO
24 ago 2005 . Actualizado a las 07:00 h.ELA CANTABA unha do Dúo Dinámico: el final del verano llegó y tú partirás. El, efectivamente, partía. A Irún, a Bilbao, a unha cidade do norte con sabor a titanio. Ela quedouse na duna, na toalla, coa súa saúde de ferro que non cría en antibióticos de menos de sete días. El non a tiña, saúde: talvez por beber, talvez por vivir. Era un triste que só ría cando estaba ao seu lado. Ela chamáballe tonto. El, que non sabía que en galego dicimos toliña, chamáballe loquita. Enfadábase: porque non o estou, amor, non estou loquita. El cargaba cunha maleta negra, como a camisa de Juanes, porque negra tiña a alma. Talvez porque fumou demasiadas madrugadas. Ou polos incendios, negros: quería queimar no lume a todos aqueles que se beneficiaban de tanto inferno. Prometeu regresar. Ela estaría no mesmo lugar, na duna, coa súa saúde de ferro por riba da toalla. Te quiero, loquita, díxolle. Só se ama o que non existe, contestou ela recordando a Proust (Paulo Coelho non escribe esas cousas). Bicáronse. El marchou ao norte. Ela quedou mirando o mar. E na area, como unha canción, borrou tres ou catro lágrimas. Porque ela non choraba. Só por el, que era un triste que xa a botaba de menos, que a quería. A ela¿ tan loquita.