HABÍA UN bar con sol. Chamábase Magnolia. Alí vivín as máis lindas madrugadas, agardando que entrase a luz polo cristal, lenta, amorosa. En inverno, néboa e frío, o sol alumbraba difuminado nos ollos: enardecidos de Janis Joplin e White Label, o güisqui que bebíamos as chicas malas e os chicos que nunca quixemos ser Ramoncín, que sempre foi un hortera. O cristal que me indicaba a hora de durmir, en Verín, está dende inicios de outubro exhibindo unha árbore de Nadal cargada de bolas. Ao Nadal están roubándolle o rostro. Chegarán a poñer neve sintética nas praias. E un tipo disfrazado de Papá Noel invitará aos públicos a ser felices. Eu escribo do Nadal agora, neste outono de batallas perdidas: o Estatut, a gripe que nos asusta, a cidade da cultura e a gasolina. Imaxino ao meu barman favorito servíndome copas e eu recitando poemas. Aínda o quero e aínda está ao meu lado. Bebo con el e xa non falamos de nada. Mirámonos. El canta como Jagger mentres eu escribo como un Pierrot de porcelana. Escribo do Nadal agora que os anos, e a melancolía, queren roubarme o Nadal e as magnolias. Escribo recordando o prezo da felicidade: tan barato. Precisas unha noite, un White Label¿ e un bar con sol. Sencillamente.