«...HAI UN ORBALLO de terca primavera/ que ven coa noite e fura/.../ e busca en ti e no mundo/ o corazón, a pedra/.../ Están as raíces mainas/ zugando baixo a terra/ a procurar máis zumes/ máis troncos que florezan». Os versos de Bernardino Graña soaban neste segundo sábado de setembro coma un exorcismo esperanzado contra a morte que trouxo á nosa terra o terrorismo incendiario no nefasto mes de agosto. As palabras soaban coa súa voz rouca, pero chea de vida, no palco do Chan da Arquiña (Moaña) coa cortina de fondo das arbores queimadas, na XXIX Romaxe de Crentes de Galegos. Esta romaría atípica, que leva preto de trinta anos percorrendo a xeografía galega xunguindo relixiosidade e galeguidade, levaba este ano un lema profeticamente expresivo: «Redeiras de esperanza». E digo profeticamente, porque aínda que fora organizada meses antes do desastre incendiario, soaba actualísima, como unha canle de esperanza no medio da destrución que tinguiu os nosos montes coa negrura da morte. Esta igrexa galega pregoaba alí, unha vez máis, o seu berro contra as redes de morte da fame e da guerra que non cesa, do terrorismo forestal que nos arrasa e o idioma que perde falantes, do individualismo e o deus sen alma do capital; tamén as redes da droga e a sangría dos emigrantes, da marxinación da muller, a Igrexa piramidal e machista, etcétera. Pero non se ancoraba alí nun choro estéril, senón que se proclamaba a fe na forza da vida que chega por medio do amor teimudo creador de redes de esperanza: «Fío a fío somos fráxiles, pero unidos, tecidos en rede, somos fortes». Cantaban a súa fe no Deus que fai renacer a vida no medio da morte, e a vontade de colaboración para que chegue unha nova primavera á nosa terra: «Porque es grande noso Deus/ e dásnos vida e verdor/ desde a Galicia queimada/ conta connosco Señor». Esta mensaxe transmitía un xeito de ser igrexa en sintonía con outros moitos grupos de cristiáns no estado español e no mundo; igrexas que van tecendo o que chaman redes cristiás. Unhas redes que, como anunciaba gozoso o deseño do debuxante J. L. Cortés, «en vez de atraparte, impúlsante a saltar»; saltar á vida de cada día sen medo, cunha fe grande en que este mundo pode ser outro, se o queremos realmente. Cunha vontade decidida de non ancorar no que teño chamado a síndrome N.N.A. (non hai ningunha alternativa).