FÁISEME costa arriba aceptar as procesións sen santos. Tan familiares son algúns que os nomeamos en diminutivo -san Roquiño bendito, incluído o seu can, que non podemos illar do santo-, e un resístese a que sexan substituídos por homes e mulleres de partido, calquera que este for. Aínda que só sexa por estética. Quéirase ou non, a tradición pesa sempre. E así debe ser. Por iso, para algúns, as procesións de sempre deben ser anovadas, postas ao día, pero deixan os santos na capela, e isto si que non. Que anoven o que queiran, mentres os aturen, pero que manteñan a estética. Papaleisóns -pode que deducido de kirieleisón - chámanlles na miña terra aos que, como papáns, ven pasar os enterros e procesións, con santos, pero sen participaren. Como non podo, por estética, intervir nesas procesións sen santos, síntome, ao velas pasar, un pouco como os papaleisóns da miña terra: fóra de contexto ou fóra de xogo. Mirade por onde algúns agnósticos temos que alporizarnos pola xubilación de san Roquiño bendito... e o seu can.