As rúas da cidade mariñeira na que vivo, aberta ao mar pero onde ver o mar é case unha epopea, modifícanse, transfórmanse, vólvense verdadeiramente outras nos días en que chegan grandes buques con máis de catro ou cinco mil persoas nos seus ventres e se espallan, ás veces só por horas, por toda a cidade.
O primeiro que cambia entón no buligar das rúas é que un ve outro tipo de xente: xente que viste doutra maneira, xente doutras etnias, xente que ao momento vemos ou sentimos como estranxeira, non só porque falen outras linguas que ás veces nin sequera identificamos. Son xentes, ao cabo, chegadas á nosa cidade dende outras terras e outros mares.
Catro ou cinco mil persoas, incluída a tripulación, son un número que abonda para dar á cidade, aínda que sexa por pouco tempo, unha nota vital de excepción, por máis que sexa común a chegada de visitantes estranxeiros neses grandes buques. Unha excepcionalidade que provén de moitas notas definidoras: a maneira de vestir, os seus comportamentos comedidos, as idades avanzadas, o ritmo lento dos viaxeiros que todo o observan, aínda á marxe da distinta maneira de falar...
Entre esas notas distintivas sinalaría unha que tanto me chama a atención, por pouco común nestes medios nosos: a cantidade de xente, algunha con grandes limitacións físicas, que viaxa polo mundo, e, polo que se ve, con moita ilusión, nos seus carriños, e aínda tamén tacatás. A ilusión é a forza da vida.
Non hai dúbida: as nosas rúas son outras cando os viaxeiros saídos dos grandes transatlánticos se espallan por elas. Neses días é cando esta cidade é máis mariñeira, máis aberta ao mar, cando, ao cabo, nos decatamos de que un mar, que nos condenaron a non ver, está aquí á nosa beira. Aínda que non pareza.