Todos os días dende hai xa un bo tempo saen da cárcere perigosísimos asasinos, terroristas, violadores, xente que matou nenos e xente indefensa e inocente. Todos os días aparecen comentarios na prensa sobre se a doctrina Parot se aplicou ben ou mal, e que se o Tribunal Constitucional, que se o Supremo, que se o de Estrasburgo, e que se había que aplicar a resolución só a unha etarra ou facela extensiva a todo monstro con vinte anos cumpridos de cadea... E todos os días aumenta a preocupación, o medo, o desconcerto dos que, coma min, non entendemos que se apliquen beneficios penitenciarios a xente que nin se arrepinte nin sequera se avergonza, que se burla nos xuízos e se ri na cara dos parentes dos que eles asasinaron. Eu son contraria á pena de morte por moitas razóns que agora non é momento de expoñer, pero creo que hai delitos que merecen cadea perpetua, sen rebaixas. O que hoxe moitos non entendemos é por que se libera a xente que é un perigo para a sociedade, por que se condena a setecentos ou mil anos a uns asasinos despiadados, se aos vinte anos os van poñer na rúa. ¿Que clase de farsa é esa? Hai xente que non debería saír nunca do cárcere porque non teñen redención, porque, se a ocasión se presenta, volverán matar.