Vivo na aldea dende hai dezaoito anos e debo dicir que aquí, sospeito como en bastantes sitios de Galicia, nos salvou o leite: a difícil, esforzada, case que heroica industria do leite, mesmo con todas as súas contradicións e limitacións. A pouco de instalarnos, atopei un día á beira do muíño o vello Sabino de Cirro, un veciño do lugar. Andaba as troitas. Daquela xa poucas había. Pero tiña a querencia, e en parte para matar o tempo, ou porque se resistía a desfacerse definitivamente da memoria daqueles lugares, andaba ao saltón e á miñoca polos ríos da Maía, máis ben regatos. Batín con el na presa do muíño e preguntoume se era eu quen viñera ocupar a casa do Picón, na aldea do Cabo. Respondinlle que si e preguntoume que si me gustaba a aldea. E daquela comentou: «¿E quen se ocupará de todo isto cando desaparezan os vellos?». Campos de labor que empezaban a quedar a monte, antigos prados entregados a salgueiral capruno e acacias bravas. «¿Sabe que lle digo?», comentou. «Que como sigan asi as cousas, a pouco que se descuide, vano comer as silvas». Os arredores da casa eran un enorme salgueiral, xa digo, inzado de matugueira. Ata que apareceron os industriais de Urdilde. Pouco a pouco, de acordo cos veciños, foron recuperando as leiras. Herba no inverno e millo no verán. A terra é vizosa. Dúas colleitas de herba e unha de millo, que por estas datas sube ata case tres metros. Labran, sementan e recollen, ordenada e pacientemente, con maquinaria moderna, para alimentar as vacas de leite. Máis rendible e máis ecolóxico que o pienso. Hai pouco preguntei aos de Urdilde como lles ía. Non son os únicos. A práctica de dispoñer das terras ten ordenados os campos e dá xenio velos. Unha alegría. Grazas a eles aínda non se cumpriu a profecía do Sabino: aínda non nos comeron as silvas. Andan apurados. Non hai máis ca ler os xornais. O prezo do leite non compensa. Mais resisten, coa esperanza de que as cousas se endereiten. E mentres tanto, a aldea (as aldeas) son habitables, mesmo confortables, case que idílicas. A memoria dos vellos resiste. En Francia, en Bélxica e Holanda seica a política de ocupación agraria (ben subvencionada, por certo) ten dous obxectivos estratéxicos: soster a produción do sector e termar da poboación rural, para que non abandone os eidos. Nunha realidade como a nosa isto é fundamental: o futuro do campo pasa por manter a poboación activa que vive del (igual que no monte), adaptado ás necesidades dos novos tempos e ás expectativas das novas xeracions. En condicións aceptables, os mozos están dispostos a continuar o labor dos vellos. E o campo está vivo, como debe ser. Galicia é a primeira produtora de leite de España. Tamén de madeira, malia termos o monte sen organizar e, en gran parte, a bouza. Velaí os incendios. Antes, o monte era un xardín (o xardín dos avos). Agora é unha silveira. Isto é o que teñen que entender os nosos políticos. Veño de percorrer Asturias e Cantabria e aquilo é outra cousa. ¿Por qué a nosa realidade é distinta?