«En el norte hay un mar más alto que el cielo». É, como saben, máis ca un verso de Carlos Oroza; dá título a un dos seus libros. Fixo da escrita unha tradución simultánea da vida. Pero literal, algo moi difícil de realizar. Hai que ter moita decisión e valor. Deime de conta cando o visitei no alto dunha obra en construción pola zona de Cangas, creo lembrar, van xa máis de 30 anos. Díxome que vivía coa poesía, que non a podería ver porque era unha deusa e as deusas, xa se sabe, viven dentro de nós, nesa infindade, e cada quen coas súas. Arredor eu só vía paredes de ladrillo pero era certo, a poesía estaba nel. Acababa de deixar Madrid e os días no café Gijón e cando tiña frío para min que se gardaba aínda nas páxinas de Umbral, que sempre o acollían. Falo daquel tempo. Lembro que me animou a escribir sobre o deserto, que tamén está no noso interior, dixo, i é infindo, e anos despois publiquei os poemas do deserto. Entón a todos nos gustaba a súa rebeldía pero coas limitacións que impuña esa outra forma de vida non nos atrevemos. Oroza viviu como escribiu. «Eva, eva, évame...» e coas súas palabras facía cachizas a nosa feble deusa de cristal. Dende que tomo o café no miradoiro do Santo Román sei que ese norte do que fala é o noso e é verdade: ás veces este mar, se vemos, está máis alto que o ceo. Iso só acontece lembrando o seu verso; do contrario, recoñezámolo, non acertamos a ver.