Leo, abraiado, que un empregado de Amazon, por mor dunha falta de ortografía, causou unha perda de 140 millóns de euros. Sei que os escritores gustamos de soñar coa posibilidade de cambiar o mundo cunha soa frase. Sometemos puntos e comas a unha comprobación exhaustiva, pelexamos coas palabras e entendemos ben a Wilde cando nos di que estivo corrixindo un poema toda unha mañá para tirar unha coma que volveu poñer pola tarde. O que non pensabamos era que unha palabra puidese valer tanto, nin que a mala ortografía puidese estar detrás de semellante apocalipse económica. Nesta altura, resulta doado imaxinar a satisfacción coa que o colectivo do profesorado debeu de acoller esta noticia. Agora dispón dun exemplo máis para secundar a súa vontade de lle aprender ao alumnado o correcto uso do idioma e a esperanza de que unha palabra pode pechar a fascinación dun segredo, ou mesmo unha traxedia. A errata deste traballador vén reforzar o valor das palabras e da ortografía, tan desprestixiada pola velocidade das redes, con plataformas que son hipersensibles á publicación dun corpo espido, mais non á agresión dalgunhas palabras sucias que perden letras, o til e mesmo a dignidade. Con todo, eu tamén teño un punto de comprensión coa desgraza deste coitado que só mudou unha letra. Ninguén está a salvo. Eu mesmo aínda sinto unha vergonza retroactiva cada vez que lembro o meu papel de moderador nunha mesa redonda en Mariñán con Bernardo Atxaga e Manolo Rivas, hai xa tres lustros. Naquela ocasión, talvez un chisco nervioso pola miña responsabilidade e inexperiencia, vin o intre oportuno para un descanso e anunciei que iamos facer un pequeno deceso. Por sorte, o asunto quedou só nun café.