Heráclito dicía que esperamos coa esperanza de non esperar nunca máis. Non hai moito, neste mesmo xornal, aparecía unha nova sobre a posición de Galicia na clasificación española das listas de espera nos hospitais. Segundo os datos divulgados polo Ministerio de Sanidade, aquí seica esperamos máis que os vascos e os madrileños e moito menos que os cataláns e os canarios. Pois haberá que o celebrar, non si? Nas consultas externas, o asunto empeorou até os 72 días. Pero nós, entre os mellores, si señor, non hai que ser alarmistas. Na interesante serie de porcentaxes que se nos ofrece, hai unha que chama a miña atención: en Galicia, o número de pacientes que agardan máis de seis meses para unha intervención cirúrxica só representa o 5,7 %, fronte ao 18,9 % no conxunto do territorio español. Nada, minucias. Estas noticias de mal colectivo neutralizan a rabia e fan que a espera non sexa máis ca unha rutina. Dá igual que os lugares nos sobrevivan diante dunha fatalidade inminente. O asunto é que estamos ben colocados e aceptamos a tensión da espera con solemne disciplina. Lembro aí atrás, na cama do lado á da miña nai, como a unha muller se lle pospuxo a operación durante dous días por falta de cirurxián e a tiveron sen comer durante todo ese tempo. Por iso, cando finalmente a pobre baixou ao quirófano, a súa ilusión feroz tiña máis que ver coa fame que coa doenza.
Cómpre aprendermos a esperar. Sempre hai quen espera máis ca nós. A miña avoa, por exemplo, cando unha vez en urxencias lle puxeron unha desas pulseiras azuis que indicaban unhas catro horas de espera, achegouse a un home de pulseira laranxa para o felicitar porque el ía diante e non ía ter que esperar moito. Unha sorte.