Nos últimos días vemos que os animais visitan os xulgados, como acusados ou como testemuñas. Por exemplo, unha xuíza ordenou que unha cadela asistira como testemuña no caso de maltrato do seu dono, que a botou ao lixo nunha maleta. Penalizouse tamén nun xulgado o canto dos galos. As dúas noticias poderían parecer inéditas, propias dun argumento para un relato de humor, mais non é a primeira vez que acontece algo tan extraordinario, nin tampouco será a última. Non hai moito lembrabamos un artigo de Casares queixándose de que os concellos dinamarqueses querían regular o canto dos galos porque a xente non podía durmir. Sen saber aínda que puido dicir a cadela no xuízo do primeiro caso, si sabemos que no outro houbo sentenza a favor do denunciante, o dono dun hotel rural que, asustado pola repercusión mediática, asegura que os clientes non poden pegar ollo co maldito canto dos galos. Mesmo insinúa que recibe ameazas de morte por levar o asunto ao xulgado. A situación é ridícula porque no rural adoita haber animais e esa debía ser unha parte do encanto. Comprendería máis a queixa no urbano. Quen me dese a min, que vivo no centro da vila, escoitar o canto do galo e non o ruído de coches ou, cando hai festa, o estrondo das orquestras que é como telas dentro da casa. Poderíame queixar tamén do son das campás da igrexa que soan cada quince minutos, pero non o fago porque hai ruídos que forman parte da paisaxe sonora. Como o pranto dun neno ou o canto dos paxaros. Con todo, sempre hai repunantes que mesmo se queixan do silencio, como aconteceu hai anos na Pobra do Caramiñal, cando moitos veciños non puideron durmir durante máis dun mes porque se estragara o reloxo da igrexa e as campás non podían pautar os seus soños. En fin, os galos van ter que cantar en silencio.