Non me estraña que a xente, despois de tanto tempo confinada, saia desbocada ás rúas, ben para facer deporte ou para dar un simple paseo e ver que o mundo exterior segue aí, intacto, coma se non precisase de nós. Nestes primeiros contactos talvez o primeiro en que reparamos é que foi en nós, e non na paisaxe, onde se operaron os cambios. Camiñamos con desconfianza, coma por un campo minado, cunha prevención que nos reclúe no medo e acaba por afogar a nosa euforia cando vemos a tanta xente á que temos que evitar por culpa dese virus inimigo que nos ameaza. Hai quen aínda non se atreveu a poñer un pé fóra por mor do síndrome da cabana ou porque segue baixo a idea abstracta de que estamos en guerra e o exterior é un campo de batalla. Esa percepción, que se fomentou dende moitos gobernos e percorreu o mundo coma outro andazo, talvez estea a dar os seus froitos. Vaia por diante que a min esa terminoloxía resultoume obscena ao pensar neses países que xa sufrían unha guerra real á que se sumaba estoutra que multiplicaba a vulnerabilidade duns pobos que carecían de sistemas sanitarios que xa foran atacados previamente. Pero recoñezo que unha parte de nós respondeu a esas directrices bélicas até caermos no engado de asistir aos partes diarios de guerra para vermos os avances, para alentarmos con aplausos os heroes que loitaban en primeira liña a peito descuberto, para celebrarmos día a día a redución nesa cifra de mortos que ocultaba as imaxes e os nomes para manter alta a moral dunha tropa, maioritariamente reclusa e agachada porque non podía loitar corpo a corpo contra un inimigo invisible. E agora saímos, si, pero talvez conveña que alguén nos siga a lembrar que gañamos unha batalla, non a guerra.