Lembro a primeira semana despois do entroido. O Julito, cando recuperou o seu corpo hercúleo, chamoume de contado. Estirou o brazo. Arremangou a camisa. Qué pasa, Julio, preguntei. El contestou interrogándome: non notas nada especial? Respondín: estás máis fraco, o entroido acaba contigo. «Es parvo, poeta», afirmou cunha displicencia que nun home tan educado non adoita ser habitual. Insistiu coa pregunta: non notas nada especial? Foi daquela cando reparei no fermosísimo reloxo que levaba no pulso: un Orient auténtico, superior. Alfaia preciosa de fondo azul que marcaba os segundos como se fosen notas dunha sinfonía, unha oda de Horacio, solpor laranxa en azulado Monterrei: castelo encantado. A beleza. «Regaloumo o Rojano», dixo cunha emoción que non podía disimular mentres reclamaba, na barra do Gandainas, a súa metonimia favorita: Amador, ponnos outros vasos. Toñín, o Rojano, quixo obsequiar ao seu amigo con ese reloxo que veu con el de Melilla, ou de por alá abaixo, dalgún lugar distante onde a nostalxia rimaba con Verín la nuit, ou sexa, o último paraíso. Durante o confinamento pregunteille varias veces polo reloxo do Rojano. Contestoume: marcha de marabilla. Pasaron os meses. Recuperamos vida. O Orient seguía no pulso do Julio. Porén, observei nel certa preocupación. Melancolía. Díxome que o reloxo xa non era o mesmo. Amosoumo. Tiña unha pátina vaporosa sobre o cristal. «Humedá», aseverou literalmente. Naquel momento chegou o Toñín. Empezaron a discutir sobre as virtudes ou defectos do Orient. O regalo que me deches non vale nada, dixo o Julio. O Rojano puxo mala cara. Subiu os pantalóns. Pediu unha caña. Contestou: «Cómo non vai ter humedá... co que bebes!»